Ferenc Puskás (wym. [ˈfɛrɛnt͡s ˈpuʃkaːʃ]; prawdziwe nazwisko Ferenc Purczeld; ur. 1 kwietnia 1927 roku w Budapeszcie[1], zm. 17 listopada 2006 roku tamże) – węgierski piłkarz i trener piłkarski, zwany przez rodaków Puskás Öcsi (öcsi tłumaczy się jako "młodszy brat"). Jeden z najwybitniejszych piłkarzy w historii piłki nożnej[2]. Zmarł 17 listopada 2006 roku po długiej i ciężkiej chorobie, był dotknięty chorobą Alzheimera i od 2000 roku znajdował się pod stałą opieką medyczną. Z powodu stopnia uzyskanego w węgierskiej armii, Puskása określano również pseudonimem Galopujący major. Puskás, występujący na pozycji łącznika, był zawodnikiem lewonożnym.
Spis treści
1Lata młodzieńcze
2Reprezentacja narodowa Węgier
3Emigracja do Hiszpanii i gra w Realu Madryt
4Osiągnięcia i rekordy
5Zakończenie kariery
6Choroba i śmierć
7Pamięć
8Sukcesy
8.1Zawodnicze
8.2Trenerskie
9Statystyki
10Przypisy
Lata młodzieńcze |
W wieku 12 lat Puskás porzucił szkołę i już jako nastolatek stał się profesjonalnym piłkarzem. Klubową karierę rozpoczął w roku 1943 w klubie Kispest Budapest Honvéd FC.
Reprezentacja narodowa Węgier |
Przez wiele lat był kapitanem Złotej jedenastki. Puskás grał w olimpijskiej reprezentacji Węgier, która zdobyła złoty medal na igrzyskach w 1952 roku. W latach 1945–1956 Puskás wystąpił w zespole narodowym 85 razy i zdobył 84 bramki. W 1954 roku awansował z drużyną do finału mistrzostw świata, w którym jego drużyna przegrała z Niemcami Zachodnimi 2:3, mimo prowadzenia 2:0 (pierwszego z goli dla Węgier strzelił właśnie Puskás).
Piłkarska licencja Ferenca Puskása
Emigracja do Hiszpanii i gra w Realu Madryt |
Na skutek powstania węgierskiego Puskás opuścił Węgry w roku 1956 i wyemigrował do Hiszpanii[3]. W 1958 roku przeniósł się do Realu Madryt, z którym trzy razy zdobył Puchar Europy Mistrzów Krajowych w 1959, 1960 i 1966 roku. W 1960, w finale z Eintrachtem Frankfurt zdobył 4 gole[3]. W latach 1961–1962 zaliczył również 4 występy reprezentacji Hiszpanii (także podczas MŚ 1962), jednak nie zdobył w nich gola.
Osiągnięcia i rekordy |
Łącznie w dwóch reprezentacjach rozegrał 89 spotkań międzypaństwowych i strzelił 84 bramki, co do 2003, kiedy to pobił go piłkarz reprezentacji Iranu Ali Daei, było rekordem skuteczności na szczeblu reprezentacyjnym. W całej klubowej karierze Puskás zdobył 616 goli w 620 występach, co czyni go najskuteczniejszym napastnikiem w Europie po Josefie Bicanie, a na równi z Gerdem Müllerem. W sezonie 1959/60 strzelił 47 goli we wszystkich rozgrywkach, co było rekordem Hiszpanii do 2011 roku, kiedy rekord poprawili Cristiano Ronaldo i Lionel Messi. Jest najlepszym strzelcem Realu Madryt w Pucharze Króla z 49 golami, ze średnią 0,92 gola na mecz był też najbardziej bramkostrzelnym piłkarzem Realu (nie uwzględniając C. Ronaldo) oraz najstarszym, który dla niego wystąpił (38 lat i 233 dni).
Zakończenie kariery |
Puskás zakończył karierę w 1966 roku. W 1981 wrócił na Węgry. Trenował zespoły w takich krajach jak: Hiszpania, Australia, Stany Zjednoczone, Kanada, Paragwaj, Chile, Arabia Saudyjska i Egipt, zanim w 1993 roku objął posadę selekcjonera reprezentacji Węgier, jednak tylko na 4 mecze. Największym jego trenerskim osiągnięciem było doprowadzenie w 1971 roku Panathinaikosu Ateny do finału Klubowego Pucharu Europy.
Choroba i śmierć |
Ferenc Puskás cierpiał na chorobę Alzheimera i wymagał specjalistycznej domowej opieki[4]. Był jednym z najsłynniejszych Węgrów, mieszkał w Budapeszcie. W 2001 roku jego imieniem nazwano węgierski stadion narodowy, na którym 14 sierpnia 2005 roku rozegrany został mecz Real Madryt – All Stars 2006, z którego dochód został przeznaczony na leczenie chorego Puskása.
W połowie września 2006 Puskas trafił do budapeszteńskiego szpitala na oddział intensywnej terapii. 16 listopada jego stan znacznie się pogorszył. Miał wysoką gorączkę i zapalenie płuc. Zmarł na drugi dzień nad ranem. Bezpośrednią przyczyną śmierci była niewydolność układu oddechowego oraz krążenia, spowodowane zapaleniem płuc.
Pamięć |
Jego imieniem nazwano jedną z ulic w pobliżu Stadionu Bozsika w Budapeszcie. Od 2009 roku patronuje on również nagrodzie nadawanej przez FIFA strzelcowi najpiękniejszej bramki sezonu.
Niedawno został nakręcony o nim film dokumentalny pt. Puskás Hungary reżyserii Tamása Almásiego (Węgry 2009, 116')[5]. Film wyświetlany był na festiwalu Era Nowe Horyzonty.
Sukcesy |
Zawodnicze |
Budapest Honvéd FC
Mistrzostwo Węgier: 1949/1950, 1950, 1952, 1954, 1955
Real Madryt
Mistrzostwo Hiszpanii: 1961, 1962, 1963, 1964, 1965
Puchar Króla: 1962
Puchar Europy: 1959, 1960, 1966
Puchar Interkontynentalny: 1960
Reprezentacja Węgier
Mistrz olimpijski: 1952
Wicemistrz świata: 1954
Balkan Cup: 1947
Indywidualne
Król strzelców ligi węgierskiej: 1948, 1949/1950,1950, 1953
Trofeo Pichichi: 1960, 1961, 1963, 1964
Piłkarz roku na Węgrzech: 1950
Piłkarz Roku na świecie: 1953[6]
Piłkarz Roku w Europie: 1953
Najlepszy zawodnik mistrzostw świata (Złota piłka): 1954
Trzeci strzelec mistrzostw świata (Brązowy But): 1954
Drużyna marzeń mistrzostw świata: 1954
Najlepszy piłkarz w Europie XX wieku według dziennika L'Équipe
Gyula Grosics • Jenő Buzánszky • Gyula Lóránt • Mihály Lantos • József Bozsik • József Zakariás • László Budai • Sándor Kocsis • Nándor Hidegkuti • Ferenc Puskás • Zoltán Czibor • trener: Gusztáv Sebes
p•d•e
Jedenastka gwiazd Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1954
Gyula Grosics • Ernst Ocwirk • Djalma Santos • José Santamaría • Fritz Walter • József Bozsik • Nándor Hidegkuti • Zoltán Czibor • Helmut Rahn • Ferenc Puskás • Sándor Kocsis
Carlos Alberto • Batistuta • Cafu • Crespo • Cubillas • Di Stéfano • Falcão • Figueroa • Francescoli • Júnior • Kempes • Maradona • Passarella • Pelé • Rivaldo • Rivelino • Roberto Carlos da Silva • Romário • Romerito • Ronaldinho • Ronaldo • Djalma Santos • Nílton Santos • Saviola • Sívori • Sócrates • Valderrama • Verón • Zamorano • Zanetti • Zico
CAF
Diouf • Milla • Okocha • Abédi Pelé • Weah
CONCACAF
Akers • Hamm • Sánchez
AFC
Hong • Nakata
p•d•e
Królowie strzelców Pucharu Europy i Ligi Mistrzów
Puchar Europy
1956: Milutinović •
1957: Viollet •
1958: Di Stéfano •
1959: Fontaine •
1960: Puskás •
1961: J. Águas •
1962: Di Stéfano, Løfqvist, Puskás, Strehl i Tejada •
1963: Altafini •
1964: Kovačević, Mazzola i Puskás •
1965: Eusébio i Torres •
1966: Albert i Eusébio •
1967: Piepenburg i Van Himst •
1968: Eusébio •
1969: Law •
1970: Jones •
1971: Antoniadis •
1972: Dunai, Macari i Takač •
1973: Müller •
1974: Müller •
1975: Markarow i Müller •
1976: Heynckes •
1977: Cucinotta i Müller •
1978: Simonsen •
1979: Sulser •
1980: Lerby •
1981: McDermott, Rummenigge i Souness •
1982: Hoeneß •
1983: Rossi •
1984: Sokał •
1985: Nilsson i Platini •
1986: Nilsson •
1987: Cvetković •
1988: R. Águas, Ferreri, Hagi, Madjer, McCoist, Míchel i Novák •
1989: van Basten •
1990: Papin i Romário •
1991: Pacult i Papin •
1992: Papin i Juran
Liga Mistrzów
1993: Sauzée •
1994: Stoiczkow •
1995: Weah •
1996: Litmanen •
1997: Pantić •
1998: Del Piero •
1999: Szewczenko •
2000: Jardel, Rivaldo, Raúl •
2001: Raúl •
2002: van Nistelrooy •
2003: van Nistelrooy •
2004: Morientes •
2005: van Nistelrooy •
2006: Szewczenko •
2007: Kaká •
2008: C. Ronaldo •
2009: Messi •
2010: Messi •
2011: Messi •
2012: Messi •
2013: C. Ronaldo •
2014: C. Ronaldo •
2015: Messi, C. Ronaldo i Neymar •
2016: C. Ronaldo •
2017: C. Ronaldo •
2018: C. Ronaldo