Bitwa pod Gazalą
| ||||
| ||||
 Oblężenie Tobruku, 1942 | ||||
| Czas | 27 maja - 21 czerwca 1942 | |||
| Miejsce | Gazala w pobliżu Tobruku | |||
| Terytorium | Libia | |||
| Wynik | decydujące zwycięstwo Osi | |||
| Strony konfliktu | ||||
| ||||
| Dowódcy | ||||
| ||||
| Siły | ||||
| ||||
| Straty | ||||
| ||||
Położenie na mapie Libii   miejsce bitwy | ||||
32°08′43″N 23°21′27″E/32,145278 23,357500 | ||||
ZPA
Działania zbrojne w Afryce 1940-1943 |
|---|
Dakar • Gabon • Operacja Compass • Tobruk • Operacja Brevity • Operacja Battleaxe • Operacja Crusader • Gazala • Bir Hakeim • El Alamein (I) • Alam Halfa • El Alamein (II) • Operacja Torch • Operacja Reservist • przełęcz Kasserine |
Bitwa pod Gazalą – bitwa stoczona w ramach Zachodniej Kampanii Afrykańskiej w dniach 26 maja-21 czerwca 1942 roku między Afrika Korps złożonym z oddziałów włoskich i niemieckich, dowodzonym przez Erwina Rommla a siłami brytyjskiej 8 Armii dowodzonej przez gen. Claude'a Auchinlecka.
Po ofensywie Rommla w styczniu 1942 Brytyjczycy wycofali się na pozycje między portem Tobruk na wybrzeżu Morza Śródziemnego a miastem Bir al-Hakim na południu.
Przebieg bitwy |
Tobruk w sierpniu 1942 r.
27 maja Rommel osobiście poprowadził oddziały Afrika Korps: Armię Pancerną "Afrika", Włoski XX Korpus Zmotoryzowany oraz 90. Dywizję Lekką "Afrika" do ryzykownego ataku na pozycje brytyjskie na południu, wykorzystując pola minowe przeciwnika do ochrony własnej flanki.
X Korpus Włoski związał siły przeciwnika atakiem frontalnym, a 101 Włoska Dywizja Zmotoryzowana "Triest" zaatakowała ufortyfikowany obszar w pobliżu Bir al-Hakim broniony przez 1. Brygadę Wolnych Francuzów, który okazał się dla sił osi poważnym problemem. Armia Pancerna "Afrika" znalazła się w pułapce między Bir al-Hakim na południu, Tobrukiem na północy, polami minowymi na zachodzie i armią brytyjską na wschodzie.
Rommel najpierw cofnął się, by zabezpieczyć linie zaopatrzenia. Następnie odparł spóźnione i nieskoordynowane kontrnatarcie Brytyjczyków, wysyłając część sił na południe, aby wyprzeć Wolnych Francuzów z rejonu Bir al-Hakim, po czym ponownie podjął natarcie na wschód.
Po bitwie Auchinleck wycofał się w stronę Al-Alamajn pozostawiając 2. Dywizję Południowoafrykańską, by broniła Tobruku, podobnie jak zrobił to Wavell w kwietniu poprzedniego roku. Wtedy Tobruk przetrwał dziewięciomiesięczne oblężenie, po czym został uwolniony w ramach operacji "Crusader". Jednak tym razem Tobruk poddał się po siedmiu dniach.
Klęska w bitwie była przyczyną dymisji Auchinlecka.
Po zdobyciu Tobruku Rommel pomaszerował na Egipt.
Bibliografia |
- Jacek Solarz: Afryka 1942. Warszawa: 2000. ISBN 83-7219-086-0.
- Ken Ford, John White: Al-Ghazala 1942. Największe zwycięstwo Rommla. Poznań: Osprey Polska, 2012. ISBN 978-83-261-0299-8.
- Simon Goodenough: War maps. Martin Press: 1982. ISBN 0-312-85584-2.
