Drugi rząd Arsenija Jaceniuka








Ukraina
Godło Ukrainy

Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Ukrainy


Ustrój polityczny


  • Ustrój polityczny Ukrainy





Konstytucja


  • Konstytucja Ukrainy




Władza ustawodawcza



  • Rada Najwyższa
    • Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy





Władza wykonawcza




  • Prezydent (Lista)

  • Premier

  • Rząd





Władza sądownicza



  • Wymiar sprawiedliwości

    • Sąd Konstytucyjny

    • Sąd Najwyższy

    • Prokuratura Generalna Ukrainy






Kontrola państwowa



  • Izba Obrachunkowa Ukrainy

  • Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy





Finanse


  • Narodowy Bank Ukrainy




Samorząd terytorialny



  • Podział administracyjny Ukrainy

  • Samorząd terytorialny





Partie polityczne



  • Partie polityczne

    • Blok Petra Poroszenki „Solidarność”

    • Front Ludowy

    • Blok Opozycyjny

    • Samopomoc

    • Partia Radykalna Ołeha Laszki

    • Batkiwszczyna

    • Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Swoboda”

    • Komunistyczna Partia Ukrainy






Polityka zagraniczna



  • Polityka zagraniczna

  • Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ukrainy







Portal Portal Ukraina

Drugi rząd Arsenija Jaceniuka – rząd koalicyjny powołany 2 grudnia 2014 roku.



Historia |


Rząd powstał pięć tygodni od wyborów parlamentarnych, ponieważ koalicja rządowa, która przyjęła nazwę Europejską Ukrainą, prowadziła spór o kandydatury ministrów. Na wicepremierów mianowano Hennadija Zubkę z administracji prezydenckiej, Wałerija Woszczewskiego z Radykalnej Partii oraz Wjaczesława Kyryłenkę.


Stanowiska powierzono dotychczasowym ministrom prezydenckim: ministrowi spraw zagranicznych Pawło Klimkinowi, ministrowi spraw wewnętrznych Arsenowi Awakowowi[1] i ministrowi obrony Stepanowi Połtorakowi[2]. Swoje stanowisko zachowali także minister sprawiedliwości Pawło Petrenko i minister edukacji Serhij Kwit[1]. W rządzie znalazło się troje obcokrajowców, którzy wcześniej tego samego dnia otrzymali obywatelstwo Ukrainy[1]: Amerykanka ukraińskiego pochodzenia Natalie Jaresko jako minister finansów, Gruzin Aleksandre Kwitaszwili jako minister zdrowia i Litwin Aivaras Abromavičius jako minister gospodarki[2].


18 lutego 2016 roku koalicję opuściło 26 posłów frakcji Samopomocy oraz 19 posłów frakcji Batkiwszczyna. Nowy układ sił w rządzie mógł liczyć na poparcie tylko 217 deputowanych i nie miał większości 226 głosów w liczącym 450 osób parlamencie. Premier Arsenij Jaceniuk zapowiedział przeprowadzenie rozmów o nowej koalicji z prezydentem Petrem Poroszenką, blokiem parlamentarnym jego imienia, oraz Radykalną Partią deputowanego Ołeha Laszki[3].



Skład gabinetu |


Skład gabinetu Arsenija Jaceniuka przyjęty przez parlament:



  • Wicepremier: Hennadij Zubko

  • Wicepremier: Wałerij Woszczewski

  • Wicepremier: Wjaczesław Kyryłenko

  • Minister sprawiedliwości: Pawło Petrenko

  • Minister spraw zagranicznych: Pawło Klimkin

  • Minister finansów: Natalie Jaresko

  • Minister polityki społecznej: Pawło Rozenko

  • Minister zdrowia: Aleksandre Kwitaszwili

  • Minister gospodarki i handlu: Aivaras Abromavičius

  • Minister nauki i edukacji: Serhij Kwit

  • Minister obrony: Stepan Połtorak

  • Minister spraw wewnętrznych: Arsen Awakow

  • Minister polityki rolnej: Ołeksij Pawłenko

  • Minister energetyki i przemysłu węglowego: Wołodymyr Demczyszyn

  • Minister środowiska: Ihor Szewczenko

  • Minister infrastruktury: Andrij Pywowarski

  • Minister młodzieży i sportu: Ihor Żdanow

  • Minister polityki informacyjnej: Jurij Steć

  • Minister bez teki: Hanna Onyszczenko



Przypisy |




  1. ↑ abc Ukraina.Parlament ostatecznie zatwierdził rząd Jaceniuka (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2014-12-02. [dostęp 2014-12-03].


  2. ↑ ab Jagienka Wilczak: Rząd przegłosowany, teki rozdane (pol.). W: Polityka [on-line]. POLITYKA Sp. z o.o. S.K.A., 2014-12-03. [dostęp 2014-12-03].


  3. ↑ PiotrP. Kościński PiotrP., Kryzys rządowy na Ukrainie, „Biuletyn PISM nr 17/2016 (1367)”, 18 lutego 2016  (pol.).






p • d • e

Składy rządów ukraińskich od 1991 roku



  • Rząd Witolda Fokina (1991–1992)


  • Rząd Łeonida Kuczmy (1992–1993)


  • Rząd Witalija Masoła (1994–1995)


  • Rząd Jewhena Marczuka (1995–1996)


  • Rząd Pawła Łazarenki (1996–1997)


  • Rząd Wałerija Pustowojtenki (1997–1999)


  • Rząd Wiktora Juszczenki (1999–2001)


  • Rząd Anatolija Kinacha (2001–2002)


  • Pierwszy rząd Wiktora Janukowycza (2002–2004)


  • Pierwszy rząd Julii Tymoszenko (2005)


  • Rząd Jurija Jechanurowa (2005–2006)


  • Drugi rząd Wiktora Janukowycza (2006–2007)


  • Drugi rząd Julii Tymoszenko (2007–2010)


  • Pierwszy rząd Mykoły Azarowa (2010–2012)


  • Drugi rząd Mykoły Azarowa (2012–2014)


  • Pierwszy rząd Arsenija Jaceniuka (2014)


  • Drugi rząd Arsenija Jaceniuka (2014–2016)


  • Rząd Wołodymyra Hrojsmana (od 2016)














p • d • e

Drugi rząd Arsenija Jaceniuka (grudzień 2014 − kwiecień 2016)
W dniu powstania

  • Arsenij Jaceniuk

  • Aivaras Abromavičius

  • Arsen Awakow

  • Wołodymyr Demczyszyn

  • Natalie Jaresko

  • Pawło Klimkin

  • Aleksandre Kwitaszwili

  • Hanna Onyszczenko

  • Ołeksij Pawłenko

  • Andrij Pywowarski

  • Pawło Petrenko

  • Pawło Rozenko

  • Serhij Kwit

  • Wjaczesław Kyryłenko

  • Jurij Steć

  • Ihor Szewczenko

  • Wałerij Woszczewski

  • Hennadij Zubko

  • Ihor Żdanow
Późniejsze nominacje


  • Serhij Kurykin (p.o.)


  • Hanna Wronśka (p.o.)



-

這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容