Imre Pozsonyi




.mw-parser-output .infobox td>.kariera td{padding:2px}.mw-parser-output .kariera td:nth-child(1){min-width:61px}.mw-parser-output .kariera td:nth-child(2){width:100%}.mw-parser-output .kariera td:nth-child(3){text-align:right}.mw-parser-output .kariera td:nth-child(4){text-align:right}































Imre Pozsonyi


ilustracja

Data i miejsce urodzenia
 12 grudnia 1880
Budapeszt, Królestwo Węgier, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci
 9 maja 1932
Nowy Jork, Stany Zjednoczone
Wzrost
 174 cm
Pozycja
środkowy napastnik
Kariera seniorska




















Lata
 Klub
 Wyst.
 Gole
1900–1902
Újpesti TE
1901–1902
MÚE
1903–1906
MTK

Kariera reprezentacyjna














Lata
 Reprezentacja
 Wyst.
 Gole
1902
 Węgry
 1
 (0)

Kariera trenerska






















































Lata
 Klub


MTK
1918
FC Barcelona (juniorzy)
1918
FC Barcelona (rezerwy)
1921–1923
Cracovia
1921
Polska (trener)
1922–1923
FC Barcelona (asystent)
1923
FC Barcelona
1923–1924
FC Barcelona (asystent)
1924
FC Barcelona
1925–1926
Građanski Zagrzeb
1926–1928
Újpest FC
1929–1930
RC España




Pozsnoyi jako trener Cracovii, mistrza Polski z 1921, stoi pierwszy od prawej


Imre Pozsonyi (ur. 12 grudnia 1880 w Budapeszcie, zm. 9 maja 1932 w Nowym Jorku[1]) – węgierski piłkarz i trener.


Zawodnik klubów MVE i MTK Budapeszt (kapitan). Występował na pozycji środkowego napastnika. 12 października 1902 roku zagrał w barwach reprezentacji Węgier w przegranym 0:5 meczu z Austrią[2].


Po zakończeniu kariery piłkarskiej trenował budapeszteński MTK. Od 1921 był szkoleniowcem Cracovii, z którą zdobył w tym samym roku pierwszy w historii polskich rozgrywek ligowych tytuł mistrza Polski[3].


Wraz z Józefem Szkolnikowskim przygotowywał, a 18 grudnia 1921 na stadionie Hungaria w Budapeszcie samodzielnie poprowadził jako trener reprezentację Polski do jej pierwszego w historii meczu międzypaństwowego (przegrana 0:1 z Węgrami).


Był trenerem klubu piłkarskiego FC Barcelona w latach 1924–1925. Zdobył z nim Puchar Hiszpanii oraz mistrzostwo Katalonii[4]. Następnie wrócił na Węgry. W latach 1926–1928 trenował klub Građanski Zagrzeb (po wojnie nazwany Dinamo Zagrzeb), z którym w 1928 roku zdobył mistrzostwo Jugosławii[potrzebny przypis].


Pod koniec lat 20. XX wieku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w 1932 w biedzie i zapomnieniu.



Przypisy |




  1. ↑ Andrzej Gowarzewski Mistrzostwa Polski. Ludzie 1918-1939. 100 lat prawdziwej historii (1), wyd. gia, Katowice 2017 (sic!), s. 157 (tamże jednak równocześnie zmarł (...) w połowie kwietnia 1932


  2. ↑ Pozsonyi Imre (ang.). eu-football.info. [dostęp 11 października 2011].


  3. ↑ Z Cracovii do Barcelony. Polski ślad w stolicy Katalonii, o którym mało kto pamięta (pol.). sportowefakty.wp.pl. [dostęp 2018-10-28].


  4. ↑ Jesza Poszony (1924-25) (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 11 października 2011].



Bibliografia |




  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017


  • Andrzej Gowarzewski, Biało-czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski, część I, Wydawnictwo GiA, Katowice 1991 (2. część cyklu Encyklopedia piłkarska Fuji)








p • d • e

Trenerzy Cracovii


Calder (1908–1911) ·
Koželuh (1911–1912) ·
Pozsonyi (1921–1923) ·
Kimpton (1923) ·
Koželuh (1924) ·
Koželuh (1926) ·
Kałuża (1927–1928) ·
Hierländer (1929–1931) ·
Fleischmann (1932–1933) ·
Pulpittel (1934–1935) ·
Kossok (1936) ·
Zastawniak (1937) ·
Plattkó (1938) ·
Chruściński (1945–1947) ·
Kubiński (1947) ·
Průha (1948) ·
Malczyk (1948–1949) ·
Jesionka (1950–1952) ·
Tobik (1952) ·
Łańko (1953) ·
M. Jabłoński i Szewczyk (1954) ·
M. Jabłoński (1954) ·
Parpan (1954) ·
Żelazny (1955) ·
Wilczkiewicz (1955) ·
Finek (1956–1957) ·
Skoraczyński (1958) ·
E. Jabłoński (1958) ·
Matyas (1959–1961) ·
Finek (1961) ·
Tobik (1962) ·
Dziwisz (1962–1963) ·
Niemiec (1964–1967) ·
Durniok (1967) ·
Matyas (1968–1969) ·
Meus (1969–1970) ·
M. Jabłoński (1970) ·
Meus i Miksa (1970–1971) ·
Woźniak (1971–1972) ·
Matyas (1972–1973) ·
Durniok (1974–1975) ·
Adamczyk (1975–1976) ·
Hradecki (1976–1978) ·
Kolasa (1978) ·
Tobik (1978–1979) ·
Meus (1979) ·
Polakow (1980) ·
Stroniarz (1980–1983) ·
Mikołajczyk (1983) ·
Walczak (1983) ·
Baran (1983) ·
Walczak (1983–1984) ·
Baran (1984) ·
Durniok (1984) ·
Warchala (1984) ·
Stroniarz (1984–1985) ·
Warchala (1985) ·
M. Jabłoński (1985) ·
Szymanowski (1985–1986) ·
Karelus (1986) ·
Adamus (1986–1987) ·
Piotrowski (1987–1988) ·
Cygan (1988) ·
Zapalski (1988–1989) ·
Sputo (1989) ·
Mrugalski (1989) ·
M. Jabłoński (1990) ·
Moskal (1990) ·
Sputo (1990–1991) ·
Bahr (1991) ·
Podedworny (1991) ·
Franczak (1991–1993) ·
Bahr (1993–1994) ·
Adamus (1994–1996) ·
Łysko (1996–1997) ·
Kocąb (1997–1998) ·
Kmita (1998–1999) ·
Adamus (1999–2000) ·
Karelus (2000) ·
Bahr (2000–2001) ·
Kmita (2001–2002) ·
Hajdo i Kwiatkowski (2002) ·
Stawowy (2002–2006) ·
Mikulski (2006) ·
Białas (2006) ·
Majewski (2006–2008) ·
Płatek (2008–2009) ·
Lenczyk (2009–2010) ·
Ulatowski (2010) ·
Sadko (2010) ·
Szatałow (2010–2011) ·
Pasieka (2011–2012) ·
Kafarski (2012) ·
Stawowy (2012–2014) ·
Hajdo (2014) ·
Podoliński (2014–2015) ·
Zieliński (2015–17) ·
Probierz (od 2017)










p • d • e

Trenerzy FC Barcelona


Barrow (1917) ·
Greenwell (1917–1924) ·
Pozsonyi (1924) ·
Kirby (1924–1926) ·
Domby (1926–1927) ·
Forns (1927–1929) ·
Bellamy (1929–1931) ·
Greenwell (1931–1933) ·
Domby (1933–1934) ·
Plattkó (1934–1935) ·
O’Connell (1935–1940) ·
Planas (1940–1941) ·
Guzmán (1941–1942) ·
Nogués (1942–1944) ·
Samitier (1944–1947) ·
Fernández (1947–1950) ·
Daučík (1950–1954) ·
Puppo (1954–1955) ·
Plattkó (1955–1956) ·
Balmanya (1956–1958) ·
Herrera (1958–1960) ·
Broćić (1960–1961) ·
Orizaola (1961) ·
Miró (1961) ·
Kubala (1961–1963) ·
Gonzalvo (1963) ·
C.Rodríguez (1963–1964) ·
Sasot (1964–1965) ·
Olsen (1965–1967) ·
Artigas (1967–1969) ·
Seguer (1969) ·
Buckingham (1969–1971) ·
Michels (1971–1975) ·
Weisweiler (1975–1976) ·
Ruiz (1976) ·
Michels (1976–1978) ·
Muller (1978–1979) ·
Rifé (1979–1980) ·
Herrera (1980) ·
Kubala (1980) ·
Herrera (1980–1981) ·
Lattek (1981–1983) ·
Romero (1983) ·
Menotti (1983–1984) ·
Venables (1984–1987) ·
Aragonés (1987–1988) ·
Cruijff (1988–1991) ·
Rexach (1991) ·
Cruijff (1991–1996) ·
Robson (1996–1997) ·
van Gaal (1997–2000) ·
Serra Ferrer (2000–2001) ·
Rexach (2001–2002) ·
van Gaal (2002–2003) ·
De la Cruz (2003) ·
Antić (2003) ·
Rijkaard (2003–2008) ·
Guardiola (2008–2012) ·
Vilanova (2012–2013) ·
Martino (2013–2014) ·
Luis Enrique (2014–2017) ·
Valverde (od 2017)










p • d • e

Trenerzy Újpest FC


Weisz (1920–22) ·
Holits (1922–24) ·
Hlavay (1924–25) ·
Holits (1925–26) ·
Pozsonyi (1926–28) ·
Bányai (1928–32) ·
Tóth (1932–34) ·
Jánossy (1934–37) ·
Sternberg (1937–38) ·
Guttmann (1938–39) ·
Mészáros (1939–40) ·
Takács (1940–43) ·
Lutz (1943) ·
Kertész (1943–44) ·
Takács (1945) ·
Jávor (1945–47) ·
Guttmann (1947) ·
Vincze (1947–48) ·
Sós (1948) ·
I. Balogh (1948–49) ·
Ember (1949–50) ·
Kemény (1949–50) ·
Opata (1950–51) ·
Jávor (1951–54) ·
Kolozsvári (1954) ·
Bukovi (1955–56) ·
S. Balogh (1957–58) ·
I. Balogh (1958–59) ·
Szűcs (1959–60) ·
Fenyvesi (1960–61) ·
Kalocsay (1961–62) ·
Szűcs (1962–63) ·
Szusza (1963–65) ·
S. Balogh (1965–66) ·
Baróti (1967–71) ·
Kovács I. (1971–73) ·
Szűcs (1973) ·
Pál Várhidi (1974–80) ·
Szusza (1980–81) ·
Temesvári (1981–85) ·
Göröcs (1985–88) ·
Varga (1988–90) ·
Kovács (1990–92) ·
Bene (1992–93) ·
Garami (1993–96) ·
Nagy (1996–97) ·
Péter Várhidi (1997–99) ·
Glázer (1999) ·
Péter Várhidi (2000) ·
Kisteleki (2000–01) ·
Glázer (2002) ·
Molnár (2002) ·
Szabó (2002–03) ·
Sarlós (2003) ·
Mezey (2003) ·
Mészöly (2004–06) ·
Bicskei (2006) ·
Billen (2006) ·
Urbányi (2006–08) ·
Szentes (2008–09) ·
McStay (2009–10) ·
Mészöly (2010–11) ·
Spisljak (2011–12) ·
Leliévre (2012) ·
Daerden (2012–13) ·
Leliévre (2013) ·
Vignjević (od 2013)










p • d • e

Trenerzy Dinama Zagrzeb


Bukovi (1945–1947) ·
Kokotović (1947) ·
Jazbinšek (1948) ·
Mütsch (1948) ·
Knežević (1948–49) ·
Higl (1950–52) ·
Antolković (1952–53) ·
Jazbinšek (1953–55) ·
Cuvaj (1956) ·
Antolković (1957) ·
Lechner (1957–58) ·
Antolković (1959–60) ·
Bukovi (1960–61) ·
Antolković (1961–64) ·
Konjevod (1964–65) ·
Zebec (1965–67) ·
Horvat (1967–70) ·
Čajkovski (1970–71) ·
Jerković (1971–72) ·
Bobek (1972) ·
Kapetanović (1973) ·
I. Marković (1973–74) ·
Bazić (1974–77) ·
Belin (1977–78) ·
V. Marković (1978–80) ·
I. Marković (1980) ·
Blažević (1980–83) ·
Belin (1983) ·
V. Marković (1983) ·
Zebec (1984) ·
Ivić (1984–85) ·
Kobeščak (1985) ·
Blažević (1986–88) ·
Skoblar (1988–89) ·
Belin (1989) ·
Kuže (1989–90) ·
V. Marković (1990–91) ·
Kobeščak (1991–92) ·
V. Marković (1992) ·
Blažević (1992–94) ·
Bedi (1994) ·
Kranjčar (1994–96) ·
Barić (1996–97) ·
Vlak (1997–98) ·
Kranjčar (1998) ·
Bedi i Braović (1998) ·
Zajec (1998–99) ·
Lončarević (1999) ·
Ardiles (1999) ·
Vlak (1999–00) ·
Braović (2000–01) ·
Lončarević (2001–02) ·
Vlak (2002) ·
Blažević (2002–03) ·
Jurčević (2003–04) ·
Bago (2004) ·
Gračan (2004) ·
Lončarević (2005) ·
Cvetković (2005) ·
Kuže (2005–2006) ·
Ivanković (2006–08) ·
Soldo (2008) ·
Ivanković (2008) ·
Vlak (2008–09) ·
Jurčić (2009–10) ·
Zajec (2010) ·
Halilhodžić (2010–11) ·
Jurčić (2011) ·
Čačić (2011–12) ·
Jurčić (2012–13) ·
Krznar i Mamić (2013) ·
Ivanković (2011–12) ·
Mamić (2013–16) ·
Kranjčar (2016) ·
Sopić (2016) ·
Petew (2016–17) ·
Cvitanović (2017–18) ·
Jurčević (2018) ·
Bjelica (od 2018)











-

這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容