Rabarbar kędzierzawy
























































Rabarbar kędzierzawy


Ilustracja

Systematyka[1]

Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Klad

rośliny naczyniowe

Klad

Euphyllophyta

Klad

rośliny nasienne

Klasa

okrytonasienne

Rząd

goździkowce

Rodzina

rdestowate

Rodzaj

rabarbar

Gatunek
rabarbar kędzierzawy

Nazwa systematyczna

Rheum rhabarbarum L.
Sp. Pl. 372 1753[2]

Synonimy






  • Rhabarbarum verum Garsault (nom. inval.)


  • Rheum franzenbachii Münter


  • Rheum franzenbachii var. mongolicum Münter


  • Rheum undulalum L.

  • Rheum undulatum var. longifolium C.Y. Cheng & T.C. Kao[2]



Rabarbar kędzierzawy (Rheum rhabarbarum L.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae Juss.). Występuje naturalnie we wschodniej części Rosji, Mongolii oraz Chinach (w prowincjach Hebei, Heilongjiang, Hubei, Jilin i Shanxi, a także w regionie autonomicznym Mongolia Wewnętrzna). Ponadto został naturalizowany i jest uprawiany na całym świecie w strefie umiarkowanej[3].




Spis treści






  • 1 Morfologia


  • 2 Biologia i ekologia


  • 3 Zastosowanie


  • 4 Przypisy





Morfologia |



Pokrój


Bylina dorastająca do 30–200 cm wysokości[3].

Liście

Ich blaszka liściowa ma owalnie eliptyczny kształt. Mierzy 30–45 cm długości oraz 10–30 cm szerokości, jest klapowana na brzegu, o niemal sercowatej nasadzie i tępym wierzchołku. Ogonek liściowy jest owłosiony. Gatka jest błoniasta, ma lejkowaty kształt i osiąga 20–40 mm długości[3].

Kwiaty

Zebrane w gęste wiechy, o długości 15–40 cm, rozwijają się na szczytach pędów. Listki okwiatu mają podłużnie owalny kształt i mierzą 2–4 mm długości[3].

Owoce

Mają jajowaty kształt, osiągają 6–10 mm długości[3].



Biologia i ekologia |


Rośnie na łąkach, stokach, terenach skalistych oraz w zaroślach. Występuje na wysokości do 4000 m n.p.m. Kwitnie od lipca do sierpnia[3].



Zastosowanie |


Gatunek ten jest uprawiany od ponad dwóch tysiącleci. Samodzielnie lub w połączeniu z innymi składnikami jest wykorzystywany do przyrządzania galaretek, sosów i wina. Głównie wykorzystywany jest ogonek liściowy, ponieważ sama blaszka liściowa charakteryzuje się wysoką zawartością kwasu szczawiowego, kwasu cytrynowego oraz glikozydów, które są toksyczne w wysokich dawkach[3].



Przypisy |




  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-01].


  2. ab Rheum rhabarbarum L. (ang.). The Plant List. [dostęp 11 listopada 2016].


  3. abcdefg Rheum rhabarbarum (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 11 listopada 2016].








這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

Carlow County Council

Abdulla Qahhor