Stanisław Stabro
































Stanisław Bryndza-Stabro

Stanisław Bryndza-Stabro
Kraj działania

 Polska
Data i miejsce urodzenia
23 sierpnia 1948
Świdnica
profesor nauk humanistycznych
Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Habilitacja
1997 – historia literatury
Uniwersytet Jagielloński

Profesura
2003


Odznaczenia

Złoty Krzyż ZasługiMedal Komisji Edukacji Narodowej

Stanisław Stabro, właśc. Stanisław Bryndza-Stabro (ur. 23 sierpnia 1948 w Świdnicy[1]) – polski poeta, krytyk literacki, historyk literatury, profesor nauk humanistycznych, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, jeden z założycieli grupy poetyckiej „Teraz”, współtwórca Nowej Fali.




Spis treści






  • 1 Życiorys


  • 2 Twórczość


    • 2.1 Tomy poetyckie


    • 2.2 Prace literaturoznawcze (wybór)




  • 3 Przypisy


  • 4 Bibliografia


  • 5 Linki zewnętrzne





Życiorys |


Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1972 został zatrudniony w tej uczelni. Jako poeta debiutował w prasie, w 1966. Współpracował m.in. z „Kulturą”, „Literaturą”, „Odrą”, „Poezją”, „Twórczością” i działającą w drugim obiegu „Kulturą Niezależną”. Laureat wielu nagród poetyckich – za tomiki i poszczególne wiersze. Jego poezja tłumaczona była na kilka języków. W 1976, bezpośrednio przed wydarzeniami radomskimi, jako „element politycznie niepewny” powołany do służby wojskowej (w ramach ogólnopolskiej akcji - oficjalnie jako rezerwista) i w ten sposób internowany przez półtora miesiąca w lasach pod Hrubieszowem. W 1978 tom poezji "Ten wiersz, który na imię ma Polska" zdecydował się wydać w drugim obiegu, z którym od tego momentu regularnie współpracował - aż do upadku komunizmu. W wolnej Polsce wielokrotnie odznaczony za dokonania poetyckie i zawodowe - m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Nagrodą Miasta Krakowa.


W 2016, w związku z donosem do prokuratury na Bronisława Maja za obrazę uczuć religijnych, Stabro zadedykował oskarżonemu wiersz Mówią, że ciebie już nie ma, będący deklaracją woli walki o silną wspólnotę europejską w obliczu kryzysu[2].



Twórczość |



Tomy poetyckie |



  • 1973: Requiem

  • 1974: Dzień Twojego narodzenia

  • 1978: Ten wiersz, który na imię ma Polska (wydane w drugim obiegu)

  • 1978: Na inne głosy rozpiszą nasz głos

  • 1981: Pożegnanie księcia

  • 1984: Dzieci Leonarda Cohena

  • 1989: Korozja. Wiersze z lat 1982-1984

  • 1989: Wiersze wybrane

  • 1989: Wybór wierszy

  • 1996: Życie do wynajęcia

  • 2008: Oko thery



Prace literaturoznawcze (wybór) |



  • 1985: Legenda i twórczość Marka Hłaski (w serii "Nauka dla wszystkich")

  • 1989: "Poeta odrzucony"

  • 1991: Chwila bez imienia

  • 1995: Poezja i historia: od Żagarów do Nowej Fali

  • 2002: Literatura polska 1944-2000 w zarysie

  • 2002: Od Emila Zegadłowicza do Andrzeja Bobkowskiego. O prozie polskiej XX wieku

  • 2012: Klasycy i nie tylko... Studia o poezji XX wieku



Przypisy |




  1. Stanisław Stabro. O autorze. Biuro Literackie, 2011-04-07. [dostęp 2016-11-20].


  2. Stanisław Stabro w spotkaniu ze studentami UJ. YouTube, 2 marca 2017. [dostęp 3 marca 2017].



Bibliografia |


  • Prof. dr hab. Stanisław Bryndza-Stabro. UJ Katedra Historii Literatury Polskiej XX Wieku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-11-20].


Linki zewnętrzne |


  • Stanisław Stabro czyta swoje wiersze na spotkaniu ze studentami UJ. YouTube, 2 marca 2017. [dostęp 3 marca 2017].








這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

Carlow County Council

Abdulla Qahhor