Urbino







Ten artykuł dotyczy miasta we Włoszech. Zobacz też: Urbino - seria autobusów miejskich.




















































Urbino





— gmina —


ilustracja





Herb

Herb


Państwo
 Włochy

Region
Marche

Prowincja
Pesaro i Urbino
Kod ISTAT
 041067
Powierzchnia
 228,07 km²
Wysokość
 485 m n.p.m.
Populacja (2004)
• liczba ludności

15 444
• gęstość
 66,4 os./km²

Nr kierunkowy
 0722

Kod pocztowy
 61029


Położenie na mapie Włoch


Mapa lokalizacyjna Włoch

Urbino

Urbino





Ziemia43°43′N 12°38′E/43,716667 12,633333





Commons
Multimedia w Wikimedia Commons






Wikipodróże
Informacje w Wikipodróżach


Strona internetowa

Urbino (łac. Urvinum Mataurense) – miejscowość u podnóża Apeninu Umbryjsko-Marchijskiego i gmina w środkowych Włoszech, w regionie Marche[1]. Wraz z Pesaro jest stolicą prowincji Pesaro i Urbino. W 1998 roku centrum historyczne miasta zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W latach 1212-1631 stanowiło siedzibę najpierw hrabstwa, a potem księstwa Urbino.


Według danych na rok 2007 gminę zamieszkiwało 15 444 osób, 66,4 os./km². W mieście znajduje się uniwersytet.


Z miastem związany był Rafael Santi, który się tutaj urodził, Piero della Francesca, który tworzył na dworze księcia Federica da Montefeltro, a także Baldassare Castiglione, który opisując wrażenia z życia w Urbino stworzył Dworzanina oraz Leon Battista Alberti, jeden z architektów włoskiego renesansu.




Spis treści






  • 1 Klimat


  • 2 Zabytki i interesujące miejsca


  • 3 Ludzie związani z Urbino


  • 4 Demografia


  • 5 Miasta partnerskie


  • 6 Przypisy


  • 7 Linki zewnętrzne


  • 8 Zobacz też





Klimat |


W Urbino, położonym na wysokości występuje klimat subtropikalny (podzwrotnikowy). Notuje się tu nieco większe ilości opadów niż na oddalonym o 30 km wybrzeżu Morza Śródziemnego, co wynika położenia miasta na wysokości 485 m n.p.m.














































































Miesiąc
 I
 II
 III
 IV
 V
 VI
 VII
 VIII
 IX
 X
 XI
 XII
Najwyższa temperatura dzienna (°C)
 +10
 +10
 +14
 +18
 +23
 +27
 +30
 +29
 +25
 +19
 +14
 +11
Najniższa temperatura nocna (°C)
 +3
 +4
 +8
 +9
 +13
 +17
 +20
 +20
 +17
 +12
 +8
 +5
Opady atmosferyczne (mm)
 44
 49
 59
 57
 60
 48
 36
 59
 59
 78
 89
 56
Liczba dni deszczowych
 4
 4
 5
 5
 5
 3
 0
 2
 2
 5
 5
 5


Zabytki i interesujące miejsca |






























Centrum historyczne w Urbino[a]

Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO

Ilustracja

Państwo
 Włochy
Typ
 kulturowy

Spełniane kryterium
 II, IV
Numer ref.
828
Historia wpisania na listę

Obiekt zagrożony
 nie



  1. ↑ Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO





Panorama Urbino



  • Najbardziej znanym zabytkiem Urbino, a jednocześnie najczęściej odwiedzanym, jest Pałac Książęcy. Jest to jeden z przykładów architektonicznych i artystycznych z okresu renesansu włoskiego. Pałac jest siedzibą Narodowej Galerii w Marche. Charakterystyczne dla pałacu są wieżyczki od tylnej strony budynku[2].

  • Dom Rafaela znajduje się przy ulicy Raffaello, pod numerem 57. Artysta urodził się tam w 1483 roku. W domu znajduje się muzeum, w którym można zobaczyć wyposażenie z czasów Rafaela i piętnastowieczne freski.


  • Katedra jest zbudowana w stylu neoklasycystycznym (architekt Giuseppe Valadier). Można w niej znaleźć dzieła Federica Barocciego[3].

  • W klasztorze świętej Klary działał architekt ze Sieny Francesco di Giorgio Martini.

  • Pomnik Rafaela wyrzeźbiony przez Luigi Belliego i muzeum archeologiczne[4].


  • Święty Jan na fresku stworzonym przez braci Salimbeni.

  • Szkoła z internatem, w której uczył się do 12 roku życia Giovanni Pascoli. Szkoła imienia Rafaela była kierowana przez pijarów i miała swoją siedzibę na placu Republiki. Jej budowa rozpoczęła się w 1705 roku na życzenie papieża Klemensa XI[5].

  • Około dwóch kilometrów od centrum historycznego znajduje się mauzoleum diuków stworzone przez Donato Bramante w drugiej połowie XV wieku z polecenia diuka Fryderyka II[6]. W mauzoleum znajdują się groby Fryderyka Guidobalda I – diuków z Urbino. Początkowo była tu także nastawa ołtarzowa Piera della Francesca, przedstawiająca Madonnę, Fryderyka II i niektórych świętych. Obecnie znajduje się ona w pinakotece Brera w Mediolanie.

  • Kościół Świętego Franciszka został zbudowany w XIV wieku w stylu gotyckim przez architekta Luigi Vanvitelliego[7].

  • Brama Valbona jest główną bramą miasta. Zbudowana w 1621 roku z okazji zawarcia małżeństwa przez diuka Fryderyka Ubaldo z Klaudią de'Medici[8].

  • Kościół Świętego Dominika zbudowany w XIV wieku i odnowiony wewnątrz w 1729 roku. Zewnętrzna część kościoła jest zbudowana w stylu gotyckim z renesansowym portalem zaprojektowanym przez Luca della Robbia w 1450 roku.

  • Przed kościołem Świętego Dominika znajduje się egipski obelisk. Jego pochodzenie datuje się na około 550 rok przed naszą erą[9].



Ludzie związani z Urbino |




  • Federico Barocci, malarz (1535–1612)


  • Bramante, malarz i architekt


  • Giancarlo De Carlo, architekt (1919–2005)


  • Ivan Graziani, twórca tekstów piosenek


  • Klemens XI, papież


  • Giovanni Pascoli, poeta


  • Valentino Rossi, motocyklista


  • Rafael Santi, malarz (1483–1520)


  • Torquato Tasso, poeta i literat


  • Paolo Uccello, malarz



Demografia |


Liczba mieszkańców






Miasta partnerskie |



  • Francja Blois, Francja


Przypisy |




  1. ↑ Encyklopedia Wiem. [dostęp 2009-02-21].


  2. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].


  3. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].


  4. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].


  5. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].


  6. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].


  7. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].


  8. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].


  9. ↑ Strona Urbino. [dostęp 2009-02-21].



Linki zewnętrzne |




  • Strona Urbino (język włoski / angielski / niemiecki)


  • Strona o Urbino (język angielski)

  • Strona Uniwersytetu w Urbino



Zobacz też |


  • Władcy Urbino



















p • d • e

Obiekty z listy Światowego Dziedzictwa UNESCO we Włoszech
Flaga UNESCO Kulturowe

Sztuka naskalna w Val Camonica • Kościół i klasztor dominikański Santa Maria delle Grazie z Ostatnią Wieczerzą Leonarda da Vinci w Mediolanie • Zespół zabytkowy Rzymu, dobra Stolicy Apostolskiej leżące na terenie Rzymu, korzystające z prawa eksterytorialności i bazylika św. Pawła za Murami • Zespół zabytkowy we Florencji • Wenecja wraz z laguną • Piazza del Duomo w Pizie • Zespół zabytkowy San Gimignano • I Sassi w Materze • Vicenza – miasto i wille palladiańskie w regionie Veneto • Zespół zabytkowy w Sienie • Zespół zabytkowy w Neapolu • Miasto przemysłowe Crespi d'Adda • Renesansowe miasto Ferrara i delta Padu • Castel del Monte • Trulli w Alberobello • Zabytki wczesnochrześcijańskie w Rawennie • Zespół zabytkowy w Pienzy • Pałac królewski z XVIII w. w Casercie wraz z parkiem, akweduktem Vanvitelli i zespołem San Leucio • Rezydencje królewskie dynastii sabaudzkiej • Ogród botaniczny w Padwie • Katedra, Torre Civica i Piazza Grande w Modenie • Zespoły archeologiczne – Pompeje, Herkulanum i Torre Annunziata (oficjalna nazwa wpisana na listę światowego dziedzictwa) • Villa Romana del Casale • Su Nuraxi w Barumini • Portovenere, Cinque Terre i wyspy (Palmaria, Tino i Tinetto) • Wybrzeże Amalfitańskie • Strefa archeologiczna w Agrigento • Strefa archeologiczna wraz z Bazyliką Patriarchów w Akwilei • Park Narodowy Cilento i Vallo di Diano oraz stanowiska archeologiczne Paestum i Velia oraz Certosa di Padula • Zespół zabytkowy w Urbino • Willa Hadriana w Tivoli • Asyż, bazylika franciszkańska i inne zabytki franciszkańskie (Erem w Carceri) • Miasto Werona • Villa d’Este w Tivoli • Miasta późnego baroku w dolinie Noto (południowo-wschodnia Sycylia) • Sacri Monti w Piemoncie i Lombardii • Etruskie nekropolie w Cerveteri i Tarkwinii • Val d’Orcia • Syrakuzy i skalna nekropolia w Pantalica • Genua: Le Strade Nuove i system pałaców Rolli • Mantua i Sabbioneta • Linie kolei retyckiej przez przełęcze Albula i Bernina • Longobardowie we Włoszech. Ośrodki władzy, 568 – 774 n.e. (Cividale del Friuli, Bazylika San Salvatore w Brescii, Castelsepio, Spoleto, Tempietto del Clitunno w Campello sul Clitunno, Kościół Santa Sofia w Benewencie, Sanktuarium św. Michała Archanioła w Monte Sant’Angelo • Prehistoryczne osady na palach • Wille i ogrody Medyceuszy w Toskanii • Krajobraz winnic Piemontu: Langhe-Roero i Monferrato
 Flaga Włoch
Przyrodnicze

Wyspy Liparyjskie • Monte San Giorgio • Dolomity • Etna







p • d • e

Gminy prowincji Pesaro e Urbino


Acqualagna • Apecchio • Auditore • Barchi • Belforte all’Isauro • Borgo Pace • Cagli • Cantiano • Carpegna • Cartoceto • Colbordolo • Fano • Fermignano • Fossombrone • Fratte Rosa • Frontino • Frontone • Gabicce Mare • Gradara • Isola del Piano • Lunano • Macerata Feltria • Mercatello sul Metauro • Mercatino Conca • Mombaroccio • Mondavio • Mondolfo • Monte Cerignone • Monte Grimano • Monte Porzio • Montecalvo in Foglia • Monteciccardo • Montecopiolo • Montefelcino • Montelabbate • Montemaggiore al Metauro • Orciano di Pesaro • Peglio • Pergola • Pesaro • Petriano • Piagge • Piandimeleto • Pietrarubbia • Piobbico • Saltara • San Costanzo • San Giorgio di Pesaro • San Lorenzo in Campo • Sant’Angelo in Lizzola • Sant’Angelo in Vado • Sant’Ippolito • Sassocorvaro • Sassofeltrio • Serra Sant’Abbondio • Serrungarina • Tavoleto • Tavullia • Urbania • Urbino











-

這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容