Katarina Barley













































Katarina Barley


Ilustracja
Data i miejsce urodzenia
19 listopada 1968
Kolonia

Minister sprawiedliwości Niemiec
Okres
od 14 marca 2018
Przynależność polityczna
Socjaldemokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik
Heiko Maas

Minister ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży Niemiec
Okres
od 2 czerwca 2017
do 14 marca 2018
Przynależność polityczna
Socjaldemokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik
Manuela Schwesig
Następca
Franziska Giffey

Katarina Barley signature.png





Commons
Multimedia w Wikimedia Commons


Katarina Barley (ur. 19 listopada 1968 w Kolonii[1]) – niemiecka polityk i prawniczka, w latach 2015–2017 sekretarz generalny Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), posłanka do Bundestagu, w latach 2017–2018 minister do spraw rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży, od 2018 minister sprawiedliwości.



Życiorys |


Urodziła się jako córka lekarki i brytyjskiego dziennikarza[2]. Początkowo posiadała wyłącznie obywatelstwo brytyjskie[3]. Studiowała prawo na Uniwersytecie w Marburgu oraz na Université Paris-Sud. W 1993 i 1998 zdała państwowe egzaminy prawnicze I oraz II stopnia, a w 1998 doktoryzowała się na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münster[1][4].


Praktykowała jako adwokat, pracowała też w administracji parlamentu Nadrenii-Palatynatu i jako asystentka Renate Jaeger, sędzi Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Później orzekała jako sędzia, po czym przeszła do pracy w ministerstwie sprawiedliwości i ochrony konsumentów w rządzie krajowym Nadrenii-Palatynatu[1][4].


Zaangażowała się w działalność polityczną w ramach Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. W latach 1994–1998 była radną dzielnicową, w latach 2005–2011 zasiadała w radzie miasta Schweich. W wyborach parlamentarnych w 2013 uzyskała mandat posłanki do Bundestagu[4]. W 2015 objęła stanowisko sekretarza generalnego SPD[1].


2 czerwca 2017 dołączyła do trzeciego rządu Angeli Merkel jako minister do spraw rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży[1]. Zastąpiła na tej funkcji Manuelę Schwesig[5]. W tym samym roku ponownie wybrana do niższej izby federalnego parlamentu[6]. We wrześniu 2017 objęła tymczasowo resort pracy i spraw społecznych w związku z wyborem Andrei Nahles na przewodniczącą frakcji socjaldemokratów[7].


W marcu 2018 została ministrem sprawiedliwości i ochrony konsumentów w czwartym gabinecie dotychczasowej kanclerz[8].



Przypisy |




  1. ↑ abcde Lebenslauf: Dr. Katarina Barley (niem.). bmfsfj.de. [dostęp 2017-06-09].


  2. ↑ Katarina Barley (niem.). munzinger.de. [dostęp 2017-06-09].


  3. ↑ Katarina Barley: Europa ist unsere Zukunft (niem.). theeuropean.de, 17 lutego 2017. [dostęp 2018-12-28].


  4. ↑ abc Dr. Katarina Barley (niem.). bundestag.de. [dostęp 2017-06-09].


  5. ↑ Passt schon (niem.). tagesschau.de, 2 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-09].


  6. ↑ Gewählte auf Landeslisten und in Wahlkreisen (niem.). bundeswahlleiter.de. [dostęp 2017-09-26].


  7. ↑ Barley soll Arbeitsministerium von Nahles mit übernehmen (niem.). rp-online.com, 27 września 2017. [dostęp 2017-11-17].


  8. ↑ Minister und Minis­te­rinnen der neuen Bun­des­regierung vereidigt (niem.). bundestag.de, 14 marca 2018. [dostęp 2018-03-14].














p • d • e

Trzeci rząd Angeli Merkel (2013–2018)
W dniu zaprzysiężenia


  • Angela Merkel (CDU)


  • Sigmar Gabriel (SPD)


  • Frank-Walter Steinmeier (SPD)


  • Thomas de Maizière (CDU)


  • Heiko Maas (SPD)


  • Wolfgang Schäuble (CDU)


  • Andrea Nahles (SPD)


  • Hans-Peter Friedrich (CSU)


  • Ursula von der Leyen (CDU)


  • Manuela Schwesig (SPD)


  • Hermann Gröhe (CDU)


  • Alexander Dobrindt (CSU)


  • Barbara Hendricks (SPD)


  • Johanna Wanka (CDU)


  • Gerd Müller (CSU)


  • Peter Altmaier (CDU)


 Angela Merkel 24092007.jpg
Późniejsi członkowie rządu


  • Christian Schmidt (CSU)


  • Brigitte Zypries (SPD)


  • Katarina Barley (SPD)









p • d • e

Czwarty rząd Angeli Merkel (od 2018)
W dniu zaprzysiężenia


  • Angela Merkel (CDU)


  • Olaf Scholz (SPD)


  • Heiko Maas (SPD)


  • Horst Seehofer (CSU)


  • Katarina Barley (SPD)


  • Peter Altmaier (CDU)


  • Hubertus Heil (SPD)


  • Julia Klöckner (CDU)


  • Ursula von der Leyen (CDU)


  • Franziska Giffey (SPD)


  • Jens Spahn (CDU)


  • Andreas Scheuer (CSU)


  • Svenja Schulze (SPD)


  • Anja Karliczek (CDU)


  • Gerd Müller (CSU)


  • Helge Braun (CDU)


 Angela Merkel 24092007.jpg








-

這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容