Magnus I Dobry































































Magnus I Dobry


ilustracja

król Norwegii
Okres
 od 1035
do 25 października 1047
Poprzednik
Kanut Wielki
Następca
Harald III Surowy

król Danii
Okres
 od 1042
do 25 października 1047
Poprzednik
Hardekanut
Następca
Swen II Estrydsen
Dane biograficzne
Dynastia
Ynglingowie
Data urodzenia
1024
Data śmierci
25 października 1047

Ojciec
Olaf II Haraldsson
Matka
 Alfhilda


Dzieci
 Ragnhilda





Commons
Multimedia w Wikimedia Commons


Magnus I Dobry (norw. Magnus Olavsson den Gode) (ur. 1024, zm. 25 października 1047) – król Norwegii 1035-1047, król Danii 1042-1047, z dynastii Yngling.


Urodzony w 1024 roku, syn króla Norwegii Olafa II Świętego i jego nałożnicy imieniem Alfhilda.


W roku 1028 jego ojciec stracił władzę w Norwegii na rzecz Kanuta Wielkiego. Magnus wraz z ojcem udał się na wygnanie na Ruś, wpierw Magnus osiadł w Nowogrodzie Wielkim, a później na dworze księcia Jarosława Mądrego. Rok po śmierci Kanuta Wielkiego na wezwanie norweskich możnych Magnus powrócił do Norwegii (1035/36), by przejąć władzę królewską, korzystając przy tym z powszechnego niezadowolenia z rządów duńskiego namiestnika Swena Knutssena. Magnus wygnał Swena i jego duńskie załogi z Norwegii. Następca Kanuta Wielkiego, Kanut Surowy (Hardekanut) musiał stawić czoła Magnusowi Dobremu, który sprzymierzył się ze szwedzkim królem Anundem Jakubem, by wspólnie zaatakować Danię. Duńskiemu władcy udało się odeprzeć ten najazd, a w latach 1038 i 1039 Magnus i Kanut zawarli układy, zgodnie z którymi postanowili, że w razie bezpotomnej śmierci jednego z nich, drugi dziedziczy jego królestwo. Owoce tych układów przypadły Magnusowi Dobremu, który po śmierci Kanuta, przyjął tytuł króla Danii (1042). Z takim obrotem sprawy nie pogodził się Swen Estrydsen (krewny Kanuta Wielkiego), który na przełomie 1042/1043 wyruszył z Anglii do Danii, mając poparcie władcy Anglii Edwarda Wyznawcy. Magnus pokonał Swena w dwóch bitwach: pierwsza miała miejsce w pod Århus pod koniec 1043, druga rok później w Skanii (?). Po porażkach Swen uciekł do Szwecji, by następnie wrócić do Danii i złożyć hołd lenny Magnusowi Dobremu, który pozwolił Swenowi rządzić Danią z ramienia króla Norwegii. Unormowanie sytuacji w Danii pozwoliło Magnusowi na podporządkowanie słowiańskiego dotychczas Szlezwiku (1043).




Magnus daje swój topór Åsmundowi Grankjellssonowi


W 1045 roku do Norwegii powrócił Harald Surowy, najsłynniejszy z żyjących ówcześnie wikingów. Sława Haralda Surowego była tak wielka, że Magnus Dobry powierzył mu, jako swemu krewnemu, współrządy w Norwegii, tym bardziej, ze Harald Surowy wrócił razem ze swoją zaprawioną w wieloletnich bojach drużyną i wielkim skarbem.


W 1046 roku Magnus Dobry z pomocą Haralda Surowego zaplanował wielką wyprawę na Anglię, gdzie chciał wykorzystać słabą pozycję króla Edwarda Wyznawcy, który zmagał się z opozycją swoich potężnych earlów. Planując podbój Anglii Magnus Dobry zapragnął wskrzesić imperium Kanuta Wielkiego, które obejmowało Danię, Norwegię i Anglię. Plany Magnusa pokrzyżował jednak Swen Estrydsen, który wykorzystując nieobecność Magnusa w Danii i jego kłopoty z Haraldem, ogłosił niezależność i zagarnął królewski skarb, który należał się królom Norwegii. Magnus i Harald najechali Danię, pokonali Swena, ale po powrocie z wyprawy Magnus Dobry zachorował i zmarł. Miało to miejsce w Jutlandii 25 października 1047. Przed swą śmiercią Magnus przekazał rządy w Norwegii Haraldowi Surowemu, a w Danii Swenowi Estrydsenowi.


Król Magnus Dobry nie był żonaty, miał córkę Ragnhildę, która w 1062 r. poślubiła możnego duńskiego Haakona Ivarssona. Prawnukiem tej pary był król Danii Eryk III Jagnię (zm. 1146).



Bibliografia |


M. Hertmanowicz-Brzoza, K. Stepan, Słownik władców świata, Kraków 2005, s. 445, ​ISBN 83-7435-077-6​


































p • d • e

Władcy Norwegii
Władcy legendarni



Ynglingowie


  • Halfdan I Biały (640–700)


  • Eystein Halfdansson (700–730)


  • Halfdan II Łagodny (730–784)


  • Gudrød Myśliwy (784–821)


  • Olaf (821–840)


  • Halfdan III Czarny (840–860)

Coat of arms of Norway.svg
Królestwo Norwegii









































Ynglingowie


  • Harald I Pięknowłosy (872–930)


  • Eryk I Krwawy Topór (930–935)


  • Haakon I Dobry (935–961)


  • Harald II Szara Opończa (961–976)
Skjoldungowie


  • Harald Sinozęby (961–987)


  • Swen Widłobrody (987–995)


  • Haakon Sigurdsson (970/975–995)
Ynglingowie

  • Olaf I Tryggvason (995–1000)
Skjoldungowie


  • Swen Widłobrody (1000–1014)

  • Eryk z Lade (1000–1015)

  • Swen z Lade (1000–1015)
Ynglingowie

  • Olaf II Haraldsson (1015–1028)
Skjoldungowie


  • Knut Wielki (1028–1035)

  • Haakon Eiriksson (regent 1028–1029/1030)


  • Swen Knutsson (1030–1035)

  • Ælgifu (regentka 1030–1035)
Ynglingowie

  • Magnus I Dobry (1035–1047)
Ród króla
Haralda


  • Harald III Srogi (1045–1066)


  • Magnus II Haraldsson (1066–1069)


  • Olaf III Pokojowy (1067–1093)


  • Haakon Magnusson (1093–1094)


  • Magnus III Bosy (1093–1103)


  • Olaf Magnusson (1103–1115)


  • Eystein I Magnusson (1103–1123)


  • Sigurd I Krzyżowiec (1103–1130)


  • Magnus IV Ślepy (1130–1135)


  • Harald IV Gille (1130–1136)


  • Sigurd II Gęba (1136–1155)


  • Inge I Garbaty (1136–1161)


  • Eystein II (1142–1157)


  • Magnus Haraldsson (1142–1145)


  • Haakon II Barczysty (1157–1162)


  • Magnus V (1161–1184)
Ród króla
Sverrego


  • Sverre Sigurdsson (1184–1202)


  • Haakon III (1202–1204)


  • Guttorm Sigurdsson (1204)


  • Inge II Baardsson (1204–1217)


  • Haakon IV Stary (1217–1263)


  • Haakon Haakonsson Młody (1240–1257)


  • Magnus VI Prawodawca (1263–1280)


  • Eryk II Wróg Księży (1280–1299)


  • Haakon V Długonogi (1299–1319)
Folkungowie


  • Magnus VII Eriksson (1319–1343/1355)


  • Haakon VI Magnusson (1343–1380)


  • Olaf IV (1380–1387)

Unia kalmarska





















Estrydsenidzi

  • Małgorzata (1387–1412)
Gryfici

  • Eryk III Pomorski (1396–1442)
Wittelsbachowie

  • Krzysztof Bawarski (1442–1448)
Dynastia Bonde

  • Karol I Knutsson Bonde (1449–1450)
Oldenburgowie


  • Chrystian I (1450–1481)

  • Bezkrólewie (1481–1483)


  • Jan (1483–1513)


  • Chrystian II (1513–1523)


  • Fryderyk I (1523–1533)

  • Olav Engelbrektsson (regent 1533–1536)

Królestwo
Danii i Norwegii



Oldenburgowie


  • Chrystian III (1534/1536–1559)


  • Fryderyk II (1559–1588)


  • Chrystian IV (1588–1648)


  • Fryderyk III (1648–1670)


  • Chrystian V (1670–1699)


  • Fryderyk IV (1699–1730)


  • Chrystian VI (1730–1746)


  • Fryderyk V (1746–1766)


  • Chrystian VII (1766–1784)


  • Fryderyk VI (1784–1814)

Królestwo Norwegii



Oldenburgowie

  • Christian Frederik (regent 1814)


  • Christian Frederik (1814)

Unia
szwedzko-
norweska









Oldenburgowie

  • Karol II (1814–1818)
Bernadotte


  • Karol III Jan (1818–1844)


  • Oskar I (1844–1859)


  • Karol IV (1859–1872)


  • Oskar II (1872–1905)

Królestwo Norwegii



Oldenburgowie


  • Haakon VII (1905–1957)


  • Olaf V (1957–1991)


  • Harald V (od 1991)






















p • d • e

Władcy Danii
Królestwo Danii





















Skjoldungowie


  • Gorm Stary (?–958)


  • Harald I Sinozęby (958–987)


  • Swen I Widłobrody (987–1014)


  • Harald II (1014–1018)


  • Kanut II Wielki (1018–1035)


  • Kanut III (Hardekanut) (1035–1042)
Ynglingowie

  • Magnus Dobry (1042–1047)
Estrydsenidzi


  • Swen II Estrydsen (1047–1076)


  • Harald III Hein (1076–1080)


  • Kanut IV Święty (1080–1086)


  • Olaf I Głód (1086–1095)


  • Eryk I Zawsze Dobry (1095–1103)


  • Mikołaj Stary (1103–1134)


  • Eryk II Pamiętny (1134–1137)


  • Eryk III Jagnię (1137–1146)


  • Swen III Grade (1146–1157)


  • Kanut V (1146–1157)


  • Waldemar I Wielki (1146–1182)


  • Kanut VI (1182–1202)


  • Waldemar II Zwycięski (1202–1241)


  • Waldemar Młodszy (1215–1231)


  • Eryk IV Denar od pługa (1241–1250)


  • Abel (1250–1252)


  • Krzysztof I (1252–1259)


  • Eryk V Glipping (1259–1286)


  • Eryk VI Menved (1286–1319)


  • Krzysztof II (1319–1326)

  • Eryk (1321–1332)


  • Waldemar III (1326–1329)


  • Krzysztof II (1329–1332)

  • Eryk (1329–1332)

  • bezkrólewie (1332–1340)


  • Waldemar IV Atterdag (1340–1375)
Folkungowie

  • Olaf II (1375–1387)
Estrydsenidzi


  • Małgorzata I (1375–1387)


  • Małgorzata I (1387–1412)

National Coat of arms of Denmark.svg
Unia kalmarska













Gryfici

  • Eryk VII Pomorski (1396–1439)
Wittelsbachowie

  • Krzysztof III Bawarski (1440–1448)
Oldenburgowie


  • Chrystian I (1448–1481)


  • Jan (1481–1513)


  • Chrystian II (1513–1523)


  • Fryderyk I (1523)

Królestwo
Danii i Norwegii



Oldenburgowie


  • Fryderyk I (1523–1533)

  • bezkrólewie (1533–1534)


  • Chrystian III (1534–1559)


  • Fryderyk II (1559–1588)


  • Chrystian IV (1588–1648)


  • Fryderyk III (1648–1670)


  • Chrystian V (1670–1699)


  • Fryderyk IV (1699–1730)


  • Chrystian VI (1730–1746)


  • Fryderyk V (1746–1766)


  • Chrystian VII (1766–1808)


  • Fryderyk VI (1808–1814)

Królestwo Danii









Oldenburgowie


  • Fryderyk VI (1814–1839)


  • Chrystian VIII (1839–1848)


  • Fryderyk VII (1848–1863)
Glücksburgowie


  • Chrystian IX (1863–1906)


  • Fryderyk VIII (1906–1912)


  • Chrystian X (1912–1947)


  • Fryderyk IX (1947–1972)


  • Małgorzata II (od 1972)









-

這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容