Urban II
.mw-parser-output table.duchowny-ksiadz td.naglowek{color:white!important;background:black!important}.mw-parser-output table.duchowny-biskup td.naglowek{color:white!important;background:#E56DC4!important}.mw-parser-output table.duchowny-patriarcha td.naglowek{color:white!important;background:#BA55D3!important}.mw-parser-output table.duchowny-kardynal td.naglowek{color:white!important;background:#FF2400!important}.mw-parser-output table.duchowny-papiez td.naglowek{color:black!important;background:gold!important}.mw-parser-output table.duchowny-cywil td.naglowek{color:black!important;background:#C0C0C0!important}.mw-parser-output table.duchowny-ksiadz tr.naglowek{color:white!important;background:black!important}.mw-parser-output table.duchowny-biskup tr.naglowek{color:white!important;background:#E56DC4!important}.mw-parser-output table.duchowny-patriarcha tr.naglowek{color:white!important;background:#BA55D3!important}.mw-parser-output table.duchowny-kardynal tr.naglowek{color:white!important;background:#FF2400!important}.mw-parser-output table.duchowny-papiez tr.naglowek{color:black!important;background:gold!important}.mw-parser-output table.duchowny-cywil tr.naglowek{color:black!important;background:#C0C0C0!important}
| ||
| ||
| Papież | ||
![]() | ||
| Data i miejsce urodzenia | ok. 1035 Chatillon-sur-Marne | |
| Data i miejsce śmierci | 29 lipca 1099 Rzym | |
| Papież | ||
| Okres sprawowania | 1088-1099 | |
Wyznanie | katolicyzm | |
Kościół | rzymskokatolicki | |
Nominacja biskupia | ok. 1080 | |
Sakra biskupia | przed 24 kwietnia 1082 | |
Kreacja kardynalska | ok. 1080 Grzegorz VII | |
Kościół tytularny | Biskup Ostii | |
Pontyfikat | 12 marca 1088 | |
| ||
| Czczony przez | Kościół katolicki | |
Beatyfikacja | 14 lipca 1881 Rzym przez Leona XIII | |
| Wspomnienie | 29 lipca | |
Urban II (łac. Urbanus II, właśc. Odon de Lagery OSB; ur. ok. 1035 w Chatillon-sur-Marne[1], zm. 29 lipca 1099 w Rzymie[2]) – papież w okresie od 12 marca 1088 do 29 lipca 1099[3], błogosławiony Kościoła katolickiego[2].
Spis treści
1 Życiorys
1.1 Pontyfikat
2 Kult
3 Zobacz też
4 Przypisy
5 Bibliografia
Życiorys |
Urban pochodził z francuskiej rodziny szlacheckiej[2]. Kształcił się w szkole katedralnej w Reims, jego nauczycielem był św. Bruno z Kolonii, założyciel zakonu kartuzów[2]. Odon de Lagery został kanonikiem i archidiakonem katedry w Reims[1]; około 1068 wstąpił do zakonu benedyktynów (klasztor w Cluny)[2], gdzie następnie objął funkcję przeora, którą pełnił jeszcze na przełomie 1079/80[1]. W 1080[1] został mianowany kardynałem-biskupem Ostii przez papieża Grzegorza VII, którego został bliskim współpracownikiem[2]. W latach 1082-1085 był legatem we Francji i Niemczech (w 1083 krótko więziony przez cesarza Henryka IV)[2][1]. Koordynował obsadę wakujących stolic biskupich w Saksonii duchownymi wiernymi Grzegorzowi VII oraz przeprowadził synod w Kwedlinburgu, na którym klątwą obłożony został Klemens III oraz jego zwolennicy[2].
Powrócił do Rzymu z misji legata w 1085, już po śmierci Grzegorza VII. Początkowo był przeciwnikiem wyboru Wiktora III, ostatecznie uznał go jednak za prawowitego papieża; po śmierci Wiktora (1087) wybór nowego papieża nie mógł odbyć się w Rzymie, opanowanym przez antypapieża Klemensa. 12 marca 1088 w Terracinie wybrany został Odon de Lagery; przyjął imię Urbana II[2].
Pontyfikat |
W 1089 roku Urban przeprowadził synod w Melfi, na którym podtrzymał postanowienia swojego poprzednika, dotyczące symonii, małżeństw księży i inwestyturze świeckiej[2]. Ogłosił także utworzenie Kurii Rzymskiej, zorganizowanej na wzór dworu królewskiego, oraz podniósł znaczenie kolegium kardynalskiego[2]. Jego działania były jednak znacznie ostrożniejsze niż Grzegorza VII, ponieważ pozycja papieża była wówczas słaba, ze względu na rządy antypapieża Klemensa[2]. Reformatorzy gregoriańscy sprzeciwili się takim metodom, lecz umocniło to pozycję papiestwa[2]. W tym samym roku Klemens odbył synod, na którym ekskomunikował Urbana[3]. Rok później Urban przyjechał do Rzymu i odbył uroczysty ingres[3]. Jednak wkrótce potem interwencja Henryka IV, skłoniła go do ponownej ucieczki z miasta i chronienia się u Normanów[3]. Gdy w 1093 roku, przeciwko Henrykowi wystąpił jego syn Konrad Salicki, papież mógł bezpiecznie wrócić do Rzymu[3]. Prawdopodobnie za pomocą łapownictwa odzyskał Lateran (w 1094) i Zamek Świętego Anioła (w 1098)[2].
W latach 90. XI wieku, papież pozostawał w konflikcie z królem Francji Filipem I – m.in. ogłosił jego ekskomunikę), w związku ze sprawami matrymonialnymi króla[2]. W Hiszpanii przywrócił arcybiskupstwo w Toledo i nadał nowemu arcybiskupowi paliusz i prymat na cały kraj[2].
Na synodzie w Piacenzy w 1095 roku odnowił ekskomunikę Klemensa[3]. 27 listopada 1095 na synodzie w Clermont ogłosił hasło wojny świętej, czym zapoczątkował wyprawy krzyżowe[3]. Podczas tego synodu został także wydany dekret Treuga Dei[3]. W związku z udziałem w krucjatach, wszyscy uczestnicy wyprawy mieli dostąpić odpustu zupełnego[3]. Krzyżowcy zdobyli Jerozolimę 15 lipca 1099; papież zmarł dwa tygodnie potem, wiadomość o powodzeniu krucjaty nie zdążyła do niego dotrzeć[2]. Wśród historyków toczą się spory, na ile pierwsza wyprawa krzyżowa była wynikiem umyślnego działania papieża, a na ile nieporozumieniem z cesarzem Aleksym I Komnenem.
Za jego pontyfikatu założony został zakon cystersów. Z pomocą Anzelma z Canterbury zdołał przekonać przedstawicieli Kościoła wschodniego do doktryny Filioque, mówiącej o podwójnym pochodzeniu Ducha Świętego[2].
Kult |
Urban został beatyfikowany 14 lipca 1881 przez papieża Leona XIII, natomiast jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 29 lipca (dies natalis)[2].
Zobacz też |
- kult świętych
- modlitwa za wstawiennictwem świętego
- święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
Przypisy |
↑ abcde Rudolf Hüls: Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130.. Tybinga: Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom. Max Niemeyer Verlag., 1977, s. 102. ISBN 978-3-484-80071-7.
↑ abcdefghijklmnopqrs John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 222-224. ISBN 83-06-02633-0.
↑ abcdefghi Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 78-79. ISBN 83-7006-437-X.
Bibliografia |
- Pope Bl. Urban II (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-12-01].
- Hüls, Rudolf: Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130. Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom. Max Niemeyer Verlag. Tybinga 1977, ISBN 978-3-484-80071-7
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||
Kontrola autorytatywna (osoba):
ISNI: 0000 0001 0225 3069
VIAF: 152552697
LCCN: n84187025
GND: 118763873
NDL: 001180956
BnF: 11997244k
SUDOC: 028062043
BNE: XX1143433
NTA: 068996101
- WorldCat
