9 Pułk Piechoty (Księstwo Warszawskie)







Ten artykuł dotyczy 9 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. Zobacz też: 9 Pułk Piechoty.

.mw-parser-output table.zolnierz-lotnictwo td.naglowek{color:black!important;background:#95a7b9!important}.mw-parser-output table.zolnierz-marynarka td.naglowek{color:white!important;background:#6082B6!important}.mw-parser-output table.zolnierz-lądowe td.naglowek{color:white!important;background:#556B2F!important}.mw-parser-output table.zolnierz-paramilitarny td.naglowek{color:black!important;background:#b6b3c7!important}









































9 Pułk Piechoty

Historia

Państwo
 Księstwo Warszawskie
Sformowanie
 1806
Rozformowanie
 1813
Tradycje
Rodowód
 1 pułk piechoty Legii Poznańskiej
Dowódcy
Pierwszy
 płk Antoni Paweł Sułkowski
Organizacja
Dyslokacja
Gniezno

Rodzaj wojsk
piechota
Podległość
3 Dywizja
Dywizja Polska - od 1808

9 Pułk Piechoty – polski pułk piechoty okresu Księstwa Warszawskiego.




Spis treści






  • 1 Formowanie i zmiany organizacyjne


  • 2 Żołnierze pułku


  • 3 Walki pułku


  • 4 Mundur


  • 5 Uwagi


  • 6 Przypisy


  • 7 Bibliografia





Formowanie i zmiany organizacyjne |


Sformowany w 1806 roku w Gnieźnie jako 1 pułk piechoty Legii Poznańskiej. Po zakończeniu działań bojowych, zgodnie z rozkazem z 10 sierpnia 1807, 9 pułk piechoty płk. Sułkowskiego stanął garnizonem w Łowiczu[1].


Pod koniec 1809 roku pułk liczył 2050 żołnierzy[2]. Według etatu z 1810 roku, pułk składał się ze 27 osobowego sztabu i trzech batalionów piechoty po 6 kompanii. Sztaby batalionów liczyć miały 4 osoby, a kompanie 136 żołnierzy. W sumie w pułku powinno służyć 2487 żołnierzy. Faktycznie stan osobowy oddziału był nieco mniejszy[3].


W czasie przygotowań do inwazji na Rosję 1812 roku pułk włączony został w struktury 28 Dywizji gen. Girarda[4].


W Niemczech Napoleon nakazał utworzyć z resztek 4., 7. i 9 pp nowy 4 pułk piechoty pod dowództwem płk. Michała Cichockiego i z początkiem lipca 1813 roku przyłączył go do Dywizji Jana Henryka Dąbrowskiego[5].


Po abdykacji Napoleona, car Aleksander I wyraził zgodę na odesłanie oddziałów polskich do kraju. Miały one stanowić bazę do tworzenia Wojska Polskiego pod dowództwem wielkiego księcia Konstantego. 13 czerwca 1814 roku pułkowi wyznaczono miejsce koncentracji w Łomży[6].
Pułk nie został jednak odtworzony, bowiem etat armii Królestwa Polskiego przewidywał tylko 12 pułków piechoty. Nowe pułki piechoty sformowano dopiero po wybuchu powstania listopadowego. Rozkaz dyktatora gen. Józefa Chłopickiego z 10 stycznia 1831 roku nakładał obowiązek ich organizowania na władze wojewódzkie. W województwie krakowskim tworzony był 1 Pułk Województwa Krakowskiego przemianowany później na 9 pułk piechoty liniowej[7].



Żołnierze pułku |


Dowódcy pułku[8]:



  • płk Antoni Paweł Sułkowski (29 listopada 1806),

  • płk Michał Cichocki (20 marca 1810).


Oficerowie


  • Dezydery Chłapowski


Walki pułku |


Bitwy i potyczki[8]:




  • Tczew (23 lutego 1807)

  • Gniew (2 marca 1807)

  • Oblegał Gdańsk oraz Kołobrzeg od połowy kwietnia

  • Herencia (czerwiec 1809)

  • obrona Toleda (lipiec 1809)


  • Almonacid de Toledo (11 sierpnia 1809)


  • Ocaña (19 listopada 1809)

  • La Carolina (na początku 1810)

  • Malaga (5 lutego 1810)

  • w górach Ronda, Lubrin, Baza, Moro (początek 1811)

  • góry Ronda (14 marca 1811)

  • Utrera (15 kwietnia i 3 czerwca 1811)

  • Lanjaron (19 sierpnia 1810)

  • Motril (21 sierpnia 1810)

  • Czaszniki (1812)

  • Smolany, oblężenie Szpandawy (1813)




Mundur |


Przepis ubiorczy z 3 września 1810 roku nie doprowadził do całkowitego ujednolicenia munduru piechoty. Niektóre pułki dość znacznie różniły się od ustaleń regulaminowych[a].
W 9 pułku piechoty był to krój jak w 4 pp; kołnierz pąsowy z wypustką granatową, wyłogi białe, wyłogi rękawów pąsowe z białą wypustką, patka rękawów granatowa, takiź naramiennik z wypustką białą; guziki białe[9].



Uwagi |




  1. ↑ Różnice przedstawione przez Gembarzewskiego na podstawie ówczesnych rysunków, rachunków i innych dokumentów pułkowych.



Przypisy |




  1. ↑ Wróblewski 2002 ↓, s. 169.


  2. ↑ Zych 1961 ↓, s. 207.


  3. ↑ Wimmer 1978 ↓, s. 439.


  4. ↑ Wimmer 1978 ↓, s. 444.


  5. ↑ Wimmer 1978 ↓, s. 447.


  6. ↑ Wimmer 1978 ↓, s. 455.


  7. ↑ Gembarzewski 1925 ↓, s. 73.


  8. ↑ ab Gembarzewski 1925 ↓, s. 55.


  9. ↑ Askenazy i Gembarzewski 2003 ↓, s. 109.



Bibliografia |



  • Szymon Askenazy, Bronisław Gembarzewski: Wojsko Polskie: Księstwo Warszawskie 1807-1814. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-47-5.

  • Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej, 1925.

  • Bronisław Gembarzewski: Żołnierz polski. Ubiór, uzbrojenie i oporządzenie od wieku XI do roku 1960. T.3 od 1797 do 1814 roku. Warszawa: 1964.

  • Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.

  • Wiesław Wróblewski: Działania militarne w Wielkopolsce i na Ziemi Lubuskiej. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny AON. Departament Systemu Obronnego MON, 2002. ISBN 83-88329-25-1.

  • Gabriel Zych: Armia Księstwa Warszawskiego 1807 - 1812. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1961.



























-

這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容