Rotunda
Rotunda św. Mikołaja w Cieszynie
Rotunda (łac. rotundus - okrągły[1]) – budowla w układzie centralnym, wzniesiona na planie koła. Składa się z jednego pomieszczenia przykrytego często kopułą, czasem z dobudowanymi apsydami. Rotunda może stanowić budynek zamknięty, czasem okolony kolumnadą (tolos). Budowle tego typu znane są od starożytności.
Przykładami budowli w kształcie rotundy są:
Panteon w Rzymie – II wiek,
rotunda Najświętszej Marii Panny (świętych Feliksa i Adaukta) na Wawelu – X/XI wiek,
rotunda św. Mikołaja na Górze Zamkowej w Cieszynie – XI wiek
rotunda św. Prokopa w Strzelnie – XII wiek,- rotunda św. Marcina na Wyszehradzie (Praga) – XI wiek
Rotunda Zamojska – jeden z elementów fortyfikacji obronnej Twierdzy Zamość
- budynek Panoramy Racławickiej we Wrocławiu.
Rotunda św. Prokopa w Strzelnie - największa rotunda kościelna w Polsce
Rotunda to również obszerne, koliste pomieszczenie przykryte najczęściej kopułą, charakterystyczne dla reprezentacyjnych pomieszczeń pałacowych z okresu renesansu, baroku i klasycyzmu, np. Kaplica Moskiewska.
Zobacz też |
- Rotunda w Warszawie
- Plac Zbawiciela (dawniej Rotunda) w Warszawie
Przypisy |
↑ Słownik Wyrazów Obcych PWN
Bibliografia |
- Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 138. ISBN 83-85001-89-1.