Wilhelmshaven
| |||
| |||
Państwo | |||
Kraj związkowy | Dolna Saksonia | ||
| Zarządzający | Andreas Wagner↗ | ||
| Powierzchnia | 106,91 km² | ||
| Wysokość | 2 m n.p.m. | ||
| Populacja (31 grudnia 2011[1]) • liczba ludności • gęstość | 76 926 720 os./km² | ||
Nr kierunkowy | 04421-04423, 04425 | ||
Kod pocztowy | 26351–26389 | ||
Tablice rejestracyjne | WHV | ||
| Plan | |||
Położenie na mapie Dolnej Saksonii Wilhelmshaven | |||
Położenie na mapie Niemiec Wilhelmshaven | |||
Strona internetowa | |||
Portal | |||
Wilhelmshaven – miasto na prawach powiatu w północno-zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Dolna Saksonia, nad zatoką Jade Morza Północnego. Najbliżej położone duże miasta to: Oldenburg ok. 50 km na południe, oraz holenderskie Groningen ok. 100 km na zachód.
Przez miasto przebiega Droga krajowa B210 oraz Autostrada A29.
Ratusz
Zatoka Jade
Spis treści
1 Dzielnice
2 Historia
3 Demografia
4 Polityka
5 Sport
6 Osoby urodzone w mieście
7 Współpraca
8 Przypisy
9 Bibliografia
Dzielnice |
W skład miasta wchodzą następujące dzielnice: Aldenburg, Altengroden, Bant, Ebkeriege, Fedderwarden, Fedderwardergroden, Heppens, Heppenser Groden, Himmelreich/Coldewei, Innenhafen, Innenstadt, Langewerth, Maadebogen, Neuende, Neuengroden, Rüstersiel, Rüstersieler Groden, Rüstringer Stadtpark, Schaar, Sengwarden, Siebethsburg, Voslapp i Voslapper Groden.
Historia |
20 lipca 1853 Królestwo Prus odkupiło od Wielkiego Księstwa Oldenburga 313 hektarów ziemi wraz z wioskami Heppens i Neuende nad zatoką Jade. 23 listopada 1854 teren ten zwany Königliches Preußisches Jadegebiet przekazano admirałowi pruskiej marynarki, Księciu Adalbertowi von Preußen. Zadaniem Księcia było stworzenie pierwszego pruskiego portu wojennego dla marynarki KP. Od tego czasu losy miasta są ściśle powiązane z Marine.
W 1856 zapada decyzja o budowie portu i miasta. Początkowo nazywane Hafen Heppens od 1869 nosi nazwę Wilhelmshaven. Po powstaniu w 1871 r. II Rzeszy Niemieckiej Wilhelmshaven nad Morzem Północnym oraz Kilonia nad Bałtykiem zostały podniesione do rangi Portów Rzeszy. Wilhelmshaven stało się siedzibą Kaiserliche Marine. W 1873 miejscowość otrzymała prawa miejskie. 1 kwietnia 1937 na mocy ustawy o utworzeniu Wielkiego Hamburga do Wilhemshaven przyłączone zostało miasto Rüstringen, a nowy organizm włączono do kraju Oldenburg.
6 maja 1945 w porcie wojennym w Wilhelmshaven kapitulację dowództwa twierdzy, bazy Kriegsmarine, floty "Ostfriesland", 10 Dywizji Piechoty i ośmiu pułków piechoty i artylerii przyjął gen. Stanisław Maczek, dowódca 1 Dywizji Pancernej.
Demografia |
|
|
Polityka |
W radzie miejskiej zasiada 44 radnych: SPD 17, CDU 14, FDP 5, Zieloni 3, inni 4, NDP 1.
Sport |
SV Wilhelmshaven - klub piłkarski
Wilhelmshavener HV - klub piłki ręcznej mężczyzn
Osoby urodzone w mieście |
Eilhard Mitscherlich - niemiecki chemik, profesor Uniwersytetu Berlińskiego.
Heinz Prüfer - matematyk
Współpraca |
Miejscowości partnerskie:
Bad Harzburg, Dolna Saksonia
Bromberg, Austria (kontakty utrzymuje dzielnica Sengwarden)
Bydgoszcz, Polska
Dunfermline, Szkocja
Logroño, Hiszpania
Norfolk, Stany Zjednoczone
Qingdao, Chiny
Vichy, Francja
Przypisy |
↑ Dane statystyczne - Statistisches Bundesamt – Gemeinden in Deutschland nach Bevölkerung am 31.12.2011 auf Grundlage des Zensus 2011 und früherer Zählungen
Bibliografia |
- JerzyJ. Majka JerzyJ., Generał Stanisław Maczek, Rzeszów: Libra, 2005, s. 83, ISBN 83-89183-10-2, OCLC 69312537 .
- Die Kaiser-Wilhelm-Brücke in Wilhelmshaven – ein Jahrhundertbauwerk, FreukeF. Adrian, Wilhelmshaven: Brune-Mettcker, 2007, ISBN 3-930510-33-2, OCLC 244018300 .
- Werner Brune (Hrsg.): Wilhelmshavener Heimatlexikon, Band 1–3. Brune, Wilhelmshaven 1986–1987.
- Edgar Grundig: Chronik der Stadt Wilhelmshaven. Band I und II, Wilhelmshaven 1957.
- Gerhard Koop, Erich Mulitze: Die Marine in Wilhelmshaven – eine Bildchronik zur deutschen Marinegeschichte von 1853 bis heute. Bernard & Graefe Verlag, Bonn 1997, ISBN 3-7637-5977-8.
- Louise vonL. Krohn Louise vonL., Vierzig Jahre in einem deutschen Kriegshafen – Heppens – Wilhelmshaven. Die Wilhelmshavener Erinnerungen der Louise von Krohn, Wilhelmshaven: Lohse-Eissing, 2001, ISBN 3-920602-38-2, OCLC 52387413 .
- C. Lohse (Hrsg.): Wilhelmshaven – Ein Führer für Fremde und Einheimische. Nachdruck Brune-Mettcker, Wilhelmshaven 2003, ISBN 3-930510-22-7.
| |||||||||||||
Kontrola autorytatywna (miasto niezależne):
ISNI: 0000 0004 0479 5381
VIAF: 127897604
LCCN: n84208034
GND: 4066173-8
BnF: 13614616t
NKC: ge978119
- WorldCat