Egftnjytyk

Włochy
Przydomek	Azzurri (Niebiescy)
Związek	Federazione Italiana Giuoco Calcio
Sponsor techniczny	Puma
Trener	Roberto Mancini (od 2018)
Skrót FIFA	ITA
Ranking FIFA	20. (1526 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo	14. (21 sierpnia 2018) (1891 pkt.)
Zawodnicy
Kapitan	Giorgio Chiellini
Najwięcej występów	Gianluigi Buffon (176)
Najwięcej bramek	Luigi Riva (35)
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz  Włochy 6:2 III Republika Francuska  (Mediolan, Włochy; 15 maja 1910)
Najwyższe zwycięstwo  Włochy 9:0 USA (Brentford, Anglia; 2 sierpnia 1948)
Najwyższa porażka  Węgry 7:1 Włochy  (Budapeszt, Węgry; 6 kwietnia 1924)
Medale
Igrzyska olimpijskie
1936 1928, 2004
Mistrzostwa świata
1934, 1938, 1982, 2006 1970, 1994 1990
Mistrzostwa Europy
1968 2000, 2012 1988
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Wiadomości w Wikinews
Strona internetowa
↑ Stan aktualny na 20 września 2018.

Reprezentacja Włoch w piłce nożnej (wł. Nazionale di calcio maschile dell’Italia) – zespół piłkarski, reprezentujący Włochy w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować zawodnicy posiadający obywatelstwo włoskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Federazione Italiana Giuoco Calcio.

Historia |

Włochy na FIFA World Cup 1982

Włosi osiemnastokrotnie brali udział w mistrzostwach świata (1934, 1938, 1950, 1954, 1962, 1966, 1970, 1974, 1978, 1982, 1986, 1990, 1994, 1998, 2002, 2006, 2010, 2014) – turnieje w 1934 i 1990 jako gospodarz. Zwyciężyli w nich czterokrotnie (1934, 1938, 1982, 2006), dwukrotnie zajęli drugie miejsce (1970, 1994) i raz trzecie (1990). W mistrzostwach Europy z kolei grali dziewięciokrotnie (1968, 1980, 1988, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016) triumfując w nich raz (1968 – byli wtedy gospodarzem tej imprezy), dwukrotnie zajęli w nich drugie miejsce (2000, 2012), raz byli trzeci (1988). Pierwszym poważnym sukcesem był brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie w 1928. Włochy nie uczestniczyły w pierwszych finałach w 1930. W kolejnych MŚ w 1934, gdzie byli gospodarzami, Włosi pokonali w finale Czechosłowację po dogrywce 2:1, zdobywając swój pierwszy tytuł. Kolejny tytuł mistrzowski został zdobyty w 1938, a w finale Włosi pokonali Węgrów 4:2. Co ciekawe oba tytuły zdobył trener Vittorio Pozzo, który do tej pory pozostaje jedynym selekcjonerem który to uczynił^{[potrzebny przypis]}. W międzyczasie Włochy zdobyły złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936.

Po II wojnie światowej Włosi nie byli tak skuteczni. W 1949 w katastrofie lotniczej koło Turynu zginęła niemal cała drużyna Torino FC. Ta tragedia miała kolosalny wpływ na drużynę narodową ponieważ aż 10 piłkarzy z Torino grało w podstawowym składzie reprezentacji.

Wydarzenie to znalazło odzwierciedlenie w wynikach Azzurich. Na mundialach 1950 i 1954 Włosi odpadali już po fazie grupowej, na mistrzostwa w 1958 nie awansowali. Turnieje w Chile i Anglii znów zakończyli na fazie grupowej. W 1968 Włochy zdobyły Mistrzostwo Europy, pokonując w finale Jugosławię. Był to pierwszy sukces od czasu MŚ w 1938. Na mundialu w 1970 Włosi dotarli do finału, gdzie przegrali z Brazylią. Na mistrzostwa Europy 1972 i 1976 nie awansowali, z mundialu w Niemczech 1974 odpadli po fazie grupowej, a na mistrzostwach świata 1978 i Euro 1980 (na tym drugim turnieju byli gospodarzem) Włosi zajęli czwarte miejsce. Kolejny sukces miał miejsce w 1982 kiedy Włochy pokonały w finale mundialu RFN 3:1.

Po zwycięstwie zaczęły się chude lata. Włochy nie zakwalifikowały się do ME w 1984. Na MŚ 1986 Włochy odpadły w drugiej rundzie przegrywając z Francją. Na Mistrzostwach Europy w 1988 Włochy w półfinale przegrały z ZSRR. W 1990 Włochy, gospodarz Mistrzostw, były faworytem, ale w półfinale przegrały z Argentyną po rzutach karnych. W 1994 Włochy dotarły do finału, ale tam trafili na Brazylię, z którą znów przegrali, tyle że po rzutach karnych. Na Mistrzostwach Europy w 1992 Włosi nie zakwalifikowali się, a na kolejnych nie wyszli z grupy.

W 1998 podczas mundialu we Francji Włosi dotarli do ćwierćfinału, gdzie znów przegrali z Francją, a na dodatek po rzutach karnych, które stały się przekleństwem Włochów do mundialu w 2006. Na Mistrzostwach Europy w 2000, Włosi dotarli do finału, gdzie pechowo przegrali z Francją. Mimo prowadzenia 1:0 Francja wyrównała w ostatniej minucie meczu, a w dogrywce Francuzi strzelili „złotego gola”. Na Mistrzostwach Świata w 2002, Włosi odpadli w 1/8 finału po meczu z gospodarzami, Koreą Płd. Na Mistrzostwach Europy dwa lata później, Włochy nie wyszły z grupy. Na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach w tym samym roku Włosi zajęli trzecie miejsce.

Włochy w 2012 r.

Mundial 2006 to wielki sukces prowadzonych przez Marcello Lippiego Azzurich którzy pokonując w finale Francję po rzutach karnych zdobyli upragniony tytuł mistrzów świata. Po mundialu z funkcji trenera zrezygnował Lippi, a federacja wyznaczyła na jego następcę Roberta Donadoniego.

Na Mistrzostwach Europy 2008, stawiani w gronie ścisłych faworytów Włosi spisali się poniżej oczekiwań – odpadli w ćwierćfinale po przegranej w rzutach karnych z Hiszpanami. Po turnieju zwolniono trenera Donadoniego i do pracy z kadrą powrócił Marcello Lippi.

Azzurri pod wodzą Lippiego zagrali na dwóch ważnych turniejach – Pucharze Konfederacji i Mistrzostwach Świata. Przygodę z oboma zakończyli już na fazie grupowej. Po tym drugim turnieju Lippi rozstał się z kadrą (zgodnie z zapowiedziami, że uczyni to niezależnie od wyniku). Jego następcą został Cesare Prandelli^[1]. Pod jego wodzą Włosi na Mistrzostwach Europy w 2012 awansowali do finału, gdzie przegrali z Hiszpanami 0:4 osiągając największy sukces od czasu Mundialu 2006. Wcześniej Włosi w drodze do finału m.in. pokonali w ćwierćfinale w rzutach karnych Anglików i w półfinale jednego z faworytów tych Mistrzostw Niemców.

Później Prandelli prowadził kadrę podczas Pucharu Konfederacji 2013 gdzie Włosi w swojej grupie zajęli drugie miejsce dając się wyprzedzić tylko Brazylii, a w półfinale ponownie nie udało się im pokonać Hiszpanii. Włosi przegrali ten mecz dopiero po serii rzutów karnych stosunkiem 6:7. W meczu o trzecie miejsce również w rzutach karnych okazali się lepsi od zespołu Urugwaju.

Cesare Prandelli poprowadził Włochów również (tym razem bez powodzenia) podczas Mistrzostw Świata 2014, gdzie Włochy trafiły do grupy śmierci i już drugi raz z rzędu na mundialu odpadli w pierwszej fazie rozgrywek. Po zwycięstwie w ładnym stylu 2:1 z Anglią przegrali kolejne dwa mecze (dwukrotnie po 0:1) z Kostaryką i Urugwajem. Po ostatnim meczu przeciwko Urugwajczykom podał się do dymisji, a wraz z nim do dymisji podał się również prezes krajowej federacji piłkarskiej Giancarlo Abete.

Następcą Prandellego na stanowisku selekcjonera włoskiej kadry został Antonio Conte. który poprowadził drużynę Italii w eliminacjach do Mistrzostw Europy 2016. Włosi trafili w nich do grupy H razem z Chorwacją, Norwegią, Bułgarią, Azerbejdżanem i Maltą. Wygrali w niej siedem spotkań: dwukrotnie z Norwegią (2:0 i 2:1), Azerbejdżanem (2:1 i 3:1), Maltą (oba mecze po 1:0) i raz z Bułgarią (1:0), trzy zremisowali: z Chorwacją (oba spotkania zakończone remisem 1:1) i raz z Bułgarią (2:2), nie ponosząc ani jednej porażki. Z dorobkiem 24 punktów zajęli pierwsze miejsce w grupie co dało im bezpośredni awans na turniej.

Na Euro 2016 reprezentacja Włoch trafiła do grupy E razem z Belgią, Irlandią i Szwecją. Po dwóch zwycięstwach (z Belgią 2:0 i Szwecją 1:0), oraz jednej porażce (z Irlandią 0:1) z sześcioma punktami na koncie wyszli z tej grupy z pierwszego miejsca (Belgowie mieli tyle samo punktów, lecz gorszy bilans bramkowy i przegrany mecz bezpośredni w pierwszej kolejce spotkań). W 1/8 finału trafili na reprezentację Hiszpanii z którą wygrali 2:0 dzięki trafieniom Giorgio Chielliniego i Graziano Pellè. W ćwierćfinale zmierzyli się z reprezentacją Niemiec. Po regulaminowych 90 minutach, a także dodatkowych 30 minutach dogrywki było 1:1. Półfinalistę Euro 2016 musiały wyłonić więc rzuty karne, w których Włosi przegrali 5:6, odpadając tym samym z turnieju. Po tych mistrzostwach Antonio Conte przestał być selekcjonerem reprezentacji Włoch. Na tym stanowisku zastąpił go Giampiero Ventura.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata w Rosji 2018 Włosi grali w grupie G razem z Hiszpanią, Albanią, Izraelem, Macedonią i Liechtensteinem. Zajęli w niej drugie miejsce z dorobkiem 23 punktów po siedmiu zwycięstwach, dwóch remisach i porażce w dziesięciu spotkaniach. Dało to jednak jedynie prawo do udziału w meczach barażowych o awans. Azzurri zmierzyli się w nich z reprezentacją Szwecji. Po porażce w pierwszym meczu w Sztokholmie 0:1, w rewanżu na San Siro w Mediolanie padł bezbramkowy remis. Tym samym Włosi nie zagrali na mundialu po raz pierwszy od 1958 roku. W następstwie tego wydarzenia Gianluigi Buffon, Giorgio Chiellini, Daniele De Rossi i Andrea Barzagli zakończyli kariery reprezentacyjne^[2], a dotychczasowy selekcjoner Italii Giampiero Ventura został zwolniony^[3]. Od lutego do maja 2018 kadrę Azzurrich tymczasowo prowadził Luigi Di Biagio, po czym zastąpił go Roberto Mancini.

24 stycznia 2018 roku w Lozannie odbyło się losowanie grup nowopowstałej Ligi Narodów UEFA. Włosi znaleźli się w Dywizji A grupie trzeciej razem z Portugalią oraz Polską.

Udział w międzynarodowych turniejach |

Igrzyska olimpijskie | Udział w igrzyskach olimpijskich Rok Kwalifikacje Wynik 1900 Nie brała udziału 1904 1908 1912 - Pierwsza runda 1920 - Ćwierćfinał 1924 - Ćwierćfinał 1928 - III miejsce 1936 - Mistrzostwo 1948 - Ćwierćfinał 1952 - 1/8 finału 1956 Nie brała udziału 1960 Gospodarz IV miejsce 1964 Awans Rezygnacja 1968 Rezygnacja 1972 Nie zakwalifikowała się 1976 Nie brała udziału 1980 Nie zakwalifikowała się 1984 Awans IV miejsce 1988 Awans IV miejsce 1992 Awans Ćwierćfinał 1996 Awans Faza grupowa 2000 Awans Ćwierćfinał 2004 Awans III miejsce 2008 Awans Ćwierćfinał 2012 Nie zakwalifikowała się 2016 2020

Mistrzostwa świata | Udział w mistrzostwach świata Rok Kwalifikacje Wynik 1930 Nie brała udziału 1934 Gospodarz Mistrzostwo 1938 Awans Mistrzostwo 1950 Awans Faza grupowa 1954 Awans Faza grupowa 1958 Nie zakwalifikowała się 1962 Awans Faza grupowa 1966 Awans Faza grupowa 1970 Awans II miejsce 1974 Awans Faza grupowa 1978 Awans IV miejsce 1982 Awans Mistrzostwo 1986 Awans 1/8 finału 1990 Gospodarz III miejsce 1994 Awans II miejsce 1998 Awans Ćwierćfinał 2002 Awans 1/8 finału 2006 Awans Mistrzostwo 2010 Awans Faza grupowa 2014 Awans Faza grupowa 2018 Nie zakwalifikowała się 2022

Mistrzostwa Europy | Udział w mistrzostwach Europy Rok Kwalifikacje Wynik 1960 Nie brała udziału 1964 Nie zakwalifikowała się 1968 Gospodarz Mistrzostwo 1972 Nie zakwalifikowała się 1976 1980 Gospodarz IV miejsce 1984 Nie zakwalifikowała się 1988 Awans Półfinał 1992 Nie zakwalifikowała się 1996 Awans Faza grupowa 2000 Awans II miejsce 2004 Awans Faza grupowa 2008 Awans Ćwierćfinał 2012 Awans II miejsce 2016 Awans Ćwierćfinał 2020

Rekordziści |

Stan na 9 września 2018 roku

Selekcjonerzy reprezentacji Włoch od lat 80. |

Mistrzowie Świata w 2006 |

Trener: Marcello Lippi (ur. 11.04.1948)

Mistrzostwa Europy w 2012 roku |

Włosi znaleźli się w grupie C, która wyglądała tak:

Miejsce	Flaga	Drużyna	Mecze	Zwycięstwa	Remisy	Porażki	Bramki +	Bramki –	Bilans bramkowy	Punkty
1		Hiszpania	3	2	1	0	6	1	+5	7
2		Włochy	3	1	2	0	4	2	+2	5
3		Chorwacja	3	1	1	1	4	3	+1	4
4		Irlandia	3	0	0	3	1	9	-8	0

Drużyna Cesarego Prandellego wyszła z grupy z drugiego miejsca, a w ćwierćfinale trafiła na zwycięzców grupy D – Anglików, których pokonali w serii rzutów karnych 4:2. W półfinale Włosi spotkali się z ekipą Niemiec. To spotkanie również wygrali. Zwycięstwo dały im dwie bramki Maria Balotellego. 1 lipca 2012 w finale na Stadionie Olimpijskim w Kijowie zmierzyli się z Hiszpanami, którym ulegli 0:4.

* Pogrubioną czcionką zostały zaznaczone drużyny, które awansowały do fazy pucharowej turnieju.

Obecny skład |

Występy i gole aktualne na 28 marca 2017 roku.

Nr	Imię i nazwisko	Data urodzenia	Występy	Gole	Obecny klub
Bramkarze
1	Gianluigi Buffon	28.01.1978	168	0	Paris Saint Germain
12	Salvatore Sirigu	12.01.1987	17	0	Torino
13	Federico Marchetti	07.02.1983	11	0	S.S. Lazio
Obrońcy
2	Mattia De Sciglio	20.10.1992	31	0	A.C. Milan
3	Giorgio Chiellini	14.08.1984	90	7	Juventus F.C.
4	Matteo Darmian	02.12.1989	28	1	Manchester United F.C.
5	Angelo Ogbonna	23.05.1988	13	0	West Ham United F.C.
15	Andrea Barzagli	08.05.1981	66	0	Juventus F.C.
19	Leonardo Bonucci	01.05.1987	69	5	A.C. Milan
Pomocnicy
6	Antonio Candreva	28.02.1987	45	6	Inter Mediolan
8	Alessandro Florenzi	11.03.1991	24	2	AS Roma
10	Thiago Motta	28.08.1982	30	1	Paris Saint-Germain F.C.
14	Stefano Sturaro	09.03.1993	4	0	Juventus F.C.
16	Daniele De Rossi	24.07.1983	112	20	AS Roma
18	Marco Parolo	25.01.1985	30	0	S.S. Lazio
21	Federico Bernardeschi	16.02.1994	7	0	Juventus F.C
22	Stephan El Shaarawy	27.10.1992	20	3	AS Roma
23	Emanuele Giaccherini	05.05.1985	29	4	SSC Napoli
Napastnicy
7	Simone Zaza	25.06.1991	16	1	West Ham United F.C.
9	Graziano Pellè	15.07.1985	20	9	Shandong Luneng
11	Ciro Immobile	20.02.1990	22	6	S.S. Lazio
17	Éder	15.11.1986	21	4	Inter Mediolan
20	Lorenzo Insigne	04.06.1991	14	2	SSC Napoli

Przypisy |

Linki zewnętrzne |

• 
  Oficjalna witryna związku (wł.)
  


• 
  Profil na stronie FIFA (ang.)
  


• 
  Profil na National Football Teams (ang.)
  


• 
  RSSSF – archiwum wyników (ang.)
  


• 
  RSSSF – archiwum zawodników z największą liczbą meczów i goli (ang.)
  


• 
  RSSSF – archiwum trenerów 1910 – (ang.)
  


• 
  Planet World Cup – archiwum wyników na mistrzostwach świata (ang.)
  


• 
  Planet World Cup – archiwum wyników w eliminacjach do mistrzostw świata (ang.)
  


• 
  Planet World Cup – składy Włoch na poszczególnych Mundialach (ang.)
  

p • d • e Mistrzowie Europy w piłce nożnej 1960: ZSRR • 1964: Hiszpania • 1968: Włochy • 1972: RFN • 1976: Czechosłowacja • 1980: RFN • 1984: Francja • 1988: Holandia • 1992: Dania • 1996: Niemcy • 2000: Francja • 2004: Grecja • 2008: Hiszpania • 2012: Hiszpania • 2016: Portugalia