Mieczysław Michałowicz

































Mieczysław Michałowicz


Ilustracja
Data i miejsce urodzenia
10 września 1876
Petersburg
Data i miejsce śmierci
22 grudnia 1965
Warszawa

Prezes Stronnictwa Demokratycznego
Okres
 od 1939
do 1940
Przynależność polityczna
Stronnictwo Demokratyczne
Następca
Stanisław Więckowski
Odznaczenia

Order Sztandaru Pracy I klasyKrzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia PolskiKrzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia PolskiKrzyż Komandorski Orderu Odrodzenia PolskiZłoty Krzyż Zasługi





Commons
Multimedia w Wikimedia Commons




Grób lekarza Mieczysława Michałowicza na Starych Powązkach w Warszawie


Mieczysław Jan Michałowicz (ur. 10 września 1876 w Petersburgu, zm. 22 grudnia 1965 w Warszawie) – polski działacz polityczny i społeczny, podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, wolnomularz, rektor Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1930–1931, założyciel Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, senator IV kadencji w II RP w latach 1935–1938, poseł w latach 1945–1952 (do Krajowej Rady Narodowej, potem na Sejm Ustawodawczy)[1], założyciel Unii Narodowo-Państwowej w 1922 roku[2].




Spis treści






  • 1 Życiorys


  • 2 Ordery i odznaczenia


  • 3 Przypisy


  • 4 Bibliografia





Życiorys |


Był synem urzędnika państwowego Tytusa Edwarda Michałowicza i Zofii z domu Hryckiewicz[3] (zm. 1934). Od początku bardzo aktywny politycznie – w 1896 przystąpił do PPS, brał udział w rewolucji 1905. W PPS działał do 1906.


Ukończył rosyjską Akademię Wojskowo-Lekarską, a następnie podjął pracę w zawodzie lekarza. Po kilku latach postanowił wyspecjalizować się w dziedzinie pediatrii, studiował w Paryżu pod kierunkiem prof. Antoine Marfana, a następnie w Wiedniu u prof. Theodore Eschericha i Béli Schicka. Kontynuował naukę u prof. Heinricha Finkelsteina w Berlinie, Adalberta Czerny’ego w Strasburgu i prof. Jana Raczyńskiego we Lwowie[4]


W 1922 roku był kapitanem rezerwy, a jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 1[5]. W 1923 roku był już zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 1 batalionu sanitarnego[6].


W dwudziestoleciu międzywojennym prowadził prace badawcze dotyczące opieki nad dzieckiem. Od 1920 był profesorem nadzwyczajnym Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1927 profesorem zwyczajnym. W roku akademickim 1930/1931 pełnił funkcję rektora, a w kolejnym prorektora[4]. Wykładał również na warszawskiej Akademii Medycznej, był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem tytularnym (od 1952) i członkiem rzeczywistym (od 1957) Polskiej Akademii Nauk[7]. Jako przedstawiciel Warszawsko-Białostockiej Izby Lekarskiej został wybrany do składu Naczelnej Izby Lekarskiej V kadencji 1935-1939[8].


Został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i był sklasyfikowany z 17. lokatą na liście starszeństwa oficerów pospolitego ruszenia sanitarnych, grupa lekarzy. Posiadał wówczas przydział do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie[9].


W latach 1935–1938 był senatorem wybranym przez sanację, pod koniec II RP uniezależnił się od obozu piłsudczykowskiego i wraz z takimi działaczami jak Mikołaj Kwaśniewski, Regina Fleszarowa czy Wincenty Rzymowski został współzałożycielem Stronnictwa Demokratycznego. W 1939 został pierwszym prezesem Zarządu Głównego SD. Protestował przeciw instytucji getta ławkowego.


W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku walczył jako szef sztabu Poznańskiej Brygady Obrony Narodowej[10]. 3 września został ranny.


W czasie okupacji członek Głównej Rady Politycznej[11]. Podczas wojny więziony przez hitlerowców. Po 1944 zaangażował się w reaktywację Stronnictwa Demokratycznego – tym razem już „koncesjonowanego” (był prezesem Rady Naczelnej SD w latach 1945–1949, posłem do KRN i do Sejmu Ustawodawczego, po 1949 honorowym prezesem SD, był zaangażowany w prace Komitetu Słowiańskiego w Polsce.


Był członkiem loży wolnomularskiej w Warszawie w czasach II Rzeczypospolitej[12]. Jako wolnomularz działał w loży Wolność Przywrócona. Był autorem wielu publikacji naukowych z dziedziny pediatrii. Zmarł 22 grudnia 1965 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.


Mieczysław Michałowicz w 1901 poślubił Stanisławę Jaczynowską (zm. 1972) − doktor filozofii, z którą miał syna Jerzego Władysława (1903–1936) − lekarza pediatrę, piłkarza i lekkoatletę, autora prac zakresu wychowania fizycznego[3].



Ordery i odznaczenia |




  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1928, „za opiekę społeczną nad dzieckiem”)[13][14]

  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1931, „za zasługi na polu naukowym”)[15]

  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (uchwałą Prezydium KRN z 29 grudnia 1945)[16]


  • Order Sztandaru Pracy I klasy (1949)[17]


  • Złoty Krzyż Zasługi (1951)[18]



Przypisy |




  1. ↑ Kalendarz historyczny na stronie www.chronologia.pl


  2. ↑ Deklaracja programowa. [Inc.:] Polska jako naród ani na chwilę nie przestawała istnieć [...] : 28 czerwca 1922 r. / [Unia Narodowo-Państwowa]


  3. ↑ ab Piotr Majewski, Posłowie i Senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939. Słownik biograficzny, tom IV M-P, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa, 2009, s. 149.


  4. ↑ ab Maria Roszkowska-Blaim „Katedra i Klinika Pediatrii i Nefrologii” w „Dzieje I Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie”, Warszawski Uniwersytet Medyczny. nefrologia-litewska.wum.edu.pl. [dostęp 2016-03-31].


  5. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 185.


  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1128, 1213.


  7. ↑ Członkowie PAN: Skorowidz


  8. ↑ Z Naczelnej Izby Lekarskiej (kadencja V. 1935-1939). „Lekarz Polski”. Nr 7-8, s. 182, 1935. 


  9. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 301, 737 tu podano, że urodził się 29 sierpnia 1876 roku.


  10. ↑ Bauer i Polak 1983 ↓, s. 495.


  11. ↑ Józef Garliński, Polskie Państwo Podziemne, w: Zeszyty Historyczne, zeszyt 29, Paryż 1974, s. 6.


  12. ↑ Ludwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 232.


  13. ↑ Odznaczenia orderem Polonia Restituta. „Kurier Warszawski”. Nr 134, s. 16, 15 maja 1928. 


  14. ↑ Kronika. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 238 z 16 października 1928. 


  15. ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 345.


  16. ↑ M.P. z 1947 r. nr 28, poz. 47.


  17. ↑ M.P. z 1950 r. nr 5, poz. 53.


  18. ↑ M.P. z 1952 r. nr 13, poz. 141.



Bibliografia |



  • Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.

  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.

  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].

  • Piotr Bauer, Bogusław Polak: Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1983. ISBN 83-210-0385-0.

  • Encyklopedia Powszechna PWN, tom 3.






p • d • e

Przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego



  • Mieczysław Michałowicz (1939–1940)


  • Antoni Więckowski (1940–1942)


  • Mieczysław Bilek (1942–1943)


  • Jerzy Makowiecki (1943–1944)


  • Erazm Kulesza (1944–1945)


  • Wincenty Rzymowski (1945–1949)


  • Wacław Barcikowski (1949–1956)


  • Stanisław Kulczyński (1956–1969)


  • Zygmunt Moskwa (1969–1973)


  • Andrzej Benesz (1973–1976)


  • Tadeusz Witold Młyńczak (1976–1981)


  • Edward Kowalczyk (1981–1985)


  • Tadeusz Witold Młyńczak (1985–1989)


  • Jerzy Jóźwiak (1989–1990)


  • Aleksander Mackiewicz (1990–1991)


  • Zbigniew Adamczyk (1991–1992)


  • Rafał Szymański (1992–1993)


  • Wiesław Kowalczuk (p.o., 1993)


  • Jan Janowski (1993–1998)


  • Marek Wieczorek (p.o., 1998)


  • Jan Klimek (1998–2002)


  • Andrzej Arendarski (2002–2006)


  • Krzysztof Góralczyk (p.o., 2006–2009)


  • Paweł Piskorski (od 2009)





































-

這個網誌中的熱門文章

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容