Wyżnie Baranie Wrótka
| ||
 Wyżnie Baranie Wrótka wśród podpisanych obiektów | ||
Państwo |  Słowacja | |
| Pasmo | Karpaty, Tatry | |
| Sąsiednie szczyty | Barani Kopiniaczek, Niżni Barani Zwornik | |
| Data zdobycia | 27 sierpnia 1907 r. | |
| Pierwsze wejście | Z. Klemensiewicz, R. Kordys | |
Położenie na mapie Tatr   Wyżnie Baranie Wrótka | ||
 49°12′11,2″N 20°11′34,6″E/49,203111 20,192944 | ||
Wyżnie Baranie Wrótka (słow. Vyšné baranie vrátka[1]) – przełęcz w słowackiej części Tatr Wysokich, położona w ich grani głównej. Znajduje się w długiej północno-zachodniej grani Baranich Rogów i oddziela od siebie Baraniego Kopiniaczka na południowym zachodzie i Niżni Barani Zwornik na północnym wschodzie[2].
Przełęcz jest wyłączona z ruchu turystycznego. Północne stoki opadają z niej do Śnieżnego Bańdziocha – górnego piętra Doliny Czarnej Jaworowej, południowe natomiast zbiegają do Baranich Pól w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich[3]. Możliwe drogi dla taterników prowadzą na Wyżnie Baranie Wrótka od północnego wschodu z Wyżniej Baraniej Szczerbiny w sąsiedniej Baraniej Grani oraz od południa przez Baranie Pola i dalej stromą rynną[2].
Pierwsze wejścia (przy przejściu granią):
- letnie – Zygmunt Klemensiewicz i Roman Kordys, 27 sierpnia 1907 r.,
- zimowe – Miloš Matras i Jaroslav Mlezák, 11 grudnia 1953 r.[2]
Przypisy |
↑ Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 405. ISBN 83-01-13184-5.
↑ abc Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 6–7.
↑ Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.
| ||||
