Ilińce







Zobacz w indeksie Słownika geograficznego Królestwa Polskiego hasło Ilińce




























































Ilińce
Іллінці


ilustracja











Herb
Flaga

Herb
Flaga


Państwo
 Ukraina

Obwód
Flag of Vinnytsia Oblast.svg winnicki
Rejon
iliniecki
Data założenia
październik 1391

Prawa miejskie
1757
Zarządzający
 Włodzimierz Jaszczuk
Powierzchnia
 10.87 km²
Wysokość
 212 m n.p.m.
Populacja (2018)
• liczba ludności

11 270[1]

Nr kierunkowy
 +380 4345

Kod pocztowy
 22700-22707

Tablice rejestracyjne
 АВ


Położenie na mapie obwodu winnickiego


Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego

Ilińce

Ilińce






Położenie na mapie Ukrainy


Mapa lokalizacyjna Ukrainy

Ilińce

Ilińce





Ziemia49°06′20″N 29°12′32″E/49,105556 29,208889
[illintsi.org.ua Strona internetowa]

Portal Portal Ukraina

Ilińce lub Lińce (ukr. Іллінці, trb. Illinci; łac. Elins) – miasto na Ukrainie w obwodzie winnickim, siedziba władz rejonu ilinieckiego. Ośrodek przemysłu spożywczego.




Spis treści






  • 1 Historia


  • 2 Zabytki


  • 3 Urodzeni w Ilińcach


  • 4 Miasta partnerskie


  • 5 Przypisy


  • 6 Linki zewnętrzne





Historia |




Ilińce jako Elins na mapie Wilhelma Beauplana z roku 1648


Przez Kazimierza Jagiellończyka nadane wojewodzie Mienkowi.


W 1647 roku książę Samuel Karol Korecki przekazał miasto ówczesnemu cześnikowi chełmskiemu Stefanowi Czarneckiemu za sumę zastawu w wysokości 40 tys. złotych.


22 października 1757 lokowane na prawie magdeburskim przez króla Augusta III Sasa. Prywatne miasto szlacheckie położone w województwie bracławskim było w 1789 roku własnością Hieronima Janusza Sanguszki[2].


W zaborze rosyjskim siedziba gminy Ilińce(ukr.) w powiecie lipowieckim guberni kijowskiej.


W 2013 liczyło 11 366 mieszkańców[3].



Zabytki |



  • parterowy dwór wybudowany w XVIII w. przez Hieronima Sanguszko (1743-1812). Letnia rezydencja Sanguszków[4]. Hieronim Sanguszko przyjmował w nim króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1787 r. Pod koniec XIX w. dom mieszkalny zarządców (oficjalistów) cukrowni.

  • cerkiew św. Mikołaja z 1751 r.

  • kościół z 1785 r.

  • synagoga z ok. 1780 r.

  • gmach ziemstwa z początku XX w.

  • Młyn Marymont z 1908 r.

  • cerkiew św. Trójcy z 1902 r.






  • Cerkiew św. Mikołaja







  • Młyn Marymont







  • Synagoga







  • Miejscowość na mapie województwa bracławskiego z 1648 r.






Urodzeni w Ilińcach |




  • Seweryn Goszczyński – polski poeta romantyczny


  • Tomasz Padura – poeta romantyczny i kompozytor



Miasta partnerskie |




  • Włoszczowa, Polska Polska


  • Smižany, Słowacja Słowacja



Przypisy |




  1. ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.13


  2. ↑ Микола Крикун, Воєводства Правобережної України у XVI-XVIII століттях: Статті і матеріали, Lwów 2012, s. 527.


  3. ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.42


  4. ↑ RomanR. Aftanazy RomanR., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 10: Województwo bracławskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 189-191, ISBN 83-04-04314-9, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość) .



Linki zewnętrzne |




  • Ilińce 1.), pow. lipowiecki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.


  • Ilińce 1.), pow. lipowiecki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.


  • Lińce w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.

  • Dymitro Antoniuk Obojętność gubi zabytki - O synagodze w Ilińcach




























































































p • d • e

Miasta obwodu winnickiego


  • Bar

  • Berszad

  • Chmielnik

  • Hajsyn

  • Hniwań

  • Ilińce

  • Jampol

  • Kalinówka

  • Koziatyn

  • Ładyżyn

  • Lipowiec

  • Mohylów Podolski

  • Niemirów

  • Pohrebyszcze

  • Szarogród

  • Tulczyn

  • Winnica

  • Żmerynka


 Flag of Vinnytsia Oblast.svg



-

這個網誌中的熱門文章

Carlow County Council

圖片
Carlow County Council Comhairle Contae Cheatharlach Type Type County council Leadership Cathaoirleach Brian O'Donoghue, FG Structure Seats 18 Political groups      Fine Gael (6)      Fianna Fáil (5)      Sinn Féin (3)      Labour Party (2)      Independent (2) Elections Last election 23 May 2014 Meeting place County Buildings, Carlow Website carlow.ie The area governed by the council Carlow County Council (Irish: Comhairle Contae Cheatharlach ) is the authority responsible for local government in County Carlow, Ireland. As a county council, it is governed by the Local Government Act 2001. The council is responsible for housing and community, roads and transportation, urban planning and development, amenity and culture, and environment. [1] The council has 18 elected members. Elections are held every five years and are by single transferable vote. The head of the council has the title of Cathaoirleach (Chairperson)....
閱讀完整內容

Abdulla Qahhor

圖片
Abdulla Qahhor A commemorative Uzbek stamp made in honor of Abdulla Qahhor's 100th birthday Born Abdulla Qahhorov ( 1907-09-17 ) September 17, 1907 Kokand Russian Turkestan Died May 25, 1968 (1968-05-25) (aged 60) Moscow Russian Soviet Federative Socialist Republic Occupation Novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator Literary movement Realism Notable awards State Stalin Prize (1952) National Writer of the Uzbek SSR (1967) National Order of Merit (2000) Abdulla Qahhor (sometimes spelled Abdulla Kahhar in English) (Uzbek: Abdulla Qahhor, Абдулла Қаҳҳор ) (September 17, 1907 – May 25, 1968) was an Uzbek novelist, short story writer, poet, playwright, and literary translator. He is best remembered as the author of the 1951 novel Qoʻshchinor chiroqlari ( The Lights of Qoʻshchinor ) and the 1958 story Sinchalak . In addition to writing numerous short stories and novels, Qahhor translated the works of many famous R...
閱讀完整內容

Electric locomotive

圖片
Electric locomotive Škoda ChS4-109. The Moscow — Odessa train in Vinnytsia railway station. The Siemens ES64U4, is the current confirmed holder as the fastest electric locomotive at 357 km/h (222 mph) in 2006. An electric locomotive is a locomotive powered by electricity from overhead lines, a third rail or on-board energy storage such as a battery or a supercapacitor. Electric locomotives with on-board fueled prime movers, such as diesel engines or gas turbines, are classed as diesel-electric or gas turbine-electric and not as electric locomotives, because the electric generator/motor combination serves only as a power transmission system. Electric locomotives benefit from the high efficiency of electric motors, often above 90% (not including the inefficiency of generating the electricity). Additional efficiency can be gained from regenerative braking, which allows kinetic energy to be recovered during braking to put power back on the line. Newer electric locomotives ...
閱讀完整內容