Egftnjytyk

Natalia Gałczyńska
Natalia Gałczyńska (1943)
Data i miejsce urodzenia	26 sierpnia 1908 Kalisz
Data i miejsce śmierci	22 listopada 1976 Warszawa
Dziedzina sztuki	literatura piękna
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Natalia Gałczyńska z domu Awałow, pseudonim „Anna Glińska” (ur. 26 sierpnia 1908 w Kaliszu, zm. 22 listopada 1976 w Warszawie) – polska pisarka, autorka książek dla dzieci i młodzieży, tłumaczka literatury rosyjskiej.

Pochodzenie |

Pochodziła z rodziny gruzińsko-rosyjskiej. Rodzicami Nataszy (Natalii) byli gruziński książę Konstanty Nikołajewicz Awałow i Wiera Snaksarew. Ojcem Wiery był Piotr Dmitriewicz Snaksarew, który jako oficer służył w rosyjskim wojsku podczas powstania styczniowego (1863–1864). Po upadku powstania Piotr Snaksarew trafił do Kalisza^[a], gdzie dosłużył się stanowiska naczelnika powiatu kaliskiego. W okresie rewolucji 1905 musiał złożyć swój urząd, bowiem poparł protesty kaliskich uczniów, sprzeciwiających się rusyfikacji szkolnictwa. Zmarł w Kaliszu 30 marca 1909 r., w wieku 70 lat, został pochowany na miejscowym cmentarzu prawosławnym.

Ojciec Natalii ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii, na początku XX wieku w stopniu korneta, trafił do 15. Pułku Dragonów^[2]. W Petersburgu wiosną 1902 r. Awałow poznał Wierę Snaksarew, pochodzącą z Kalisza uczennicę petersburskiego Instytutu Maryjskiego. Awałow podjął służbę w stacjonującym w mieście 5. Aleksandryjskim Pułku Huzarów (tzw. pułk "trupie główki" ; tam dosłużył do stopnia sztabs-rotmistrza^[3]), a Wiera podjęła nauką w kaliskim gimnazjum^[2]. 8 lipca 1904 r. Konstanty i Wiera wzięli ślub w pułkowej cerkwi pod wezwaniem św. Jerzego w Kaliszu^[4]. W okresie I wojny światowej książę Awałow walczył w carskiej armii^[5], po czym w marcu 1917 r. trafił do tureckiej niewoli. Po uwolnieniu nie wrócił do Kalisza (gdzie mieszkała jego żona z synem i córką - Natalią), lecz osiadł w sowieckiej Gruzji, gdzie ukrywał się przed bolszewikami i zmarł w r. 1937^[6].

Życiorys |

W 1928 r. Natalia Gałczyńska ukończyła w Kaliszu Gimnazjum im. Anny Jagiellonki, rok później wyjechała do Warszawy, gdzie rozpoczęła studia z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. W tym samym roku poznała Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego^[7], którego poślubiła w 1930 r. – ślub odbył się w soborze metropolitalnym Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny w Warszawie. W latach 1934–1936 Gałczyńscy mieszkali w Wilnie, na Zarzeczu, gdzie urodziła się ich córka Kira. W 1936 r. Gałczyńscy przenieśli się z powrotem do Warszawy i osiedli w pobliskim Aninie^[8].

W 1954 r. Gałczyńska wstąpiła do Związku Literatów Polskich. W 1972 r. otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski^[9]. Została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, gdzie wcześniej spoczął jej mąż Konstanty (1905–1953)^[10].

Twórczość |

• Utwory dla młodzieży pod pseudonimem Anna Glińska^[11]:

1. 
   Kasia i inne (1963)


2. 
   Gdzie jest mój dom? (1968)


3. 
   Dom na Celnej (1972)


4. 
   Powrót do Santa Cruz (1972)


5. 
   Spotkajmy się w Bangkoku (1973)

• Przekłady z języka rosyjskiego^[11]:

1. Borys Żitkow, Co widziałem (1950)


2. Borys Żitkow, Historie morskie (1950)


3. 
   Maksim Gorki, Jak uczyłem się (1951) – 7 wydań


4. Piotr Ignatow, Bracia bohaterowie (1953) – proza socrealistyczna
   


5. 
   Opowiadania abchaskie (przekł. z rosyjskiego wraz z Henrykiem Rollsem, przedm. A. Drozdow) (1952)


6. 
   Nikołaj Tichonow, Opowiadania o Pakistanie (1952)


7. Aleksiej Musatow, Dom na wzgórzu (1953)


8. 
   Złote ręce. Zbiór baśni narodów ZSRR o mistrzach-rzemieślnikach, (oprac. N. Kołpakowa) (1954) – proza socrealistyczna
   


9. O. Iwanow, Wędrujemy do Indii (1964)


10. 
    Olga Bergholc, Tu mówi Leningrad (1966) – proza socrealistyczna
    


11. Kilka utworów Antoniego Czechowa^[12] (m.in.: Mewa)

Uwagi |

Zobacz też |

• Konstanty Ildefons Gałczyński i „13 Muz” (1948–1951)

Przypisy |